Mauro Falcioni (1978) - Vicolorando Parrocchia 3

Mauro Falcioni (1978 Italia)
Technika mieszana na kartonie
Dzieło podpisane na froncie i na tyle
Certyfikat autentyczności artysty
- Uwaga:
Stosujemy wysyłkę łączoną;
Płacisz TYLKO JEDNĄ WYSYŁKĘ automatycznie, zgodnie z naszymi ustawieniami, jeśli kupisz więcej prac w tej samej Aukcji.
Jeśli natomiast kupujesz w różnych Aukcjach, możesz nas o tym poinformować przed zapłatą i ręcznie usuniemy dodatkowe koszty, dzięki czemu zapłacisz tylko jeden koszt wysyłki.
Wysyłka w sztywnej, solidnej paczce
- ODWIEDŹ również aukcje online o wolnej ofercie w sieci "delauretisart"
Mauro Falcioni rodzi się w Matelicy w 1978 roku, od lat artysta sztuk wizualnych i ilustrator; kształci się w grafice webowej, nie porzucając swojej prawdziwej vocatio: rysunku odręcznego i malarstwa. Jego rejestry stylistyczne: od fantasy po bardziej figuratywne przedstawienia, aż po odnalezienie w surrealistycznym kluczu najskuteczniejszych rozwiązań, by wyrazić własne spojrzenie na świat. To pod tym znakiem dojrzewa jego styl na przestrzeni lat, przynosząc znaki ołówków z kartki na płótno i nadając swoim pracom rozpoznawalną gramatykę, składającą się z powtarzających się postaci i scenariuszy przesiąkniętych znaczeniem. Jego poetika: sen i przeżywany moment nabierają kształtu dzięki przejściu do pamięci, jak również dzięki aktowi twórczemu, który, poprzez używany język, ukazuje różnicę między dziełem a podmiotem. Ta różnica staje się materią stanowiącą sam podmiot. Autor ukazuje tę nie dozmierzalną i jednocześnie istotną rozbieżność, posługując się psychoanalitycznymi odwołaniami charakterystycznymi dla tradycji jungowskiej. Kot jest przewodnikiem, nierozerwalnie związanym z człowiekiem jak latawiec z dzieckiem, bo różne obrazy tego samego ja odnoszą się do pojęcia Cienia, najciemniejszej części nas samych, którą zmuszeni jesteśmy oswoić w zbliżaniu się do rzeczywistości. Każdy inny związek pojawia się jako brak lub jako napięty aluzja dążąca do formalizacji samego siebie: schodząc w głąb siebie, autor zmusza nas do stawienia czoła samotności–melancholii jako egzystencjalnemu stanowi człowieka, jego specyfice „upadania poza świat”.