Agathe Toman - CLOUD #8 2/15

To dzieło należy do „KOLKCYJNEJ WYDAJI” artysty.
Fotografia drukowana na wysokiej jakości papierze art paper z fakturą struktur. Zrobione w Seignosse - Étang Blanc, Francja. Wiosna 2026
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie oprawiona, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, uzupełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane na przodzie i tyle. Druk digigraphiczny wysokiej jakości art pigmentowy.
Agathe Toman – artystka, notowana w Sotheby’s od 2021 roku.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o pochodzeniu francuskim, austriackim i czeskim, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent rozciąga się od malarstwa po poezję, przez rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach spędzonych jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, dziewięć lat temu Agathe poczuła potrzebę skoncentrowania się wyłącznie na swojej twórczości artystycznej.
Dziś osiadła w Landes od trzynastu lat, Agathe jawi się jako rosnąca postać sceny sztuki współczesnej, cenioną zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Notowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były wystawiane na licytacjach trzy razy, co świadczy o jej szybkim awansie i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej znaczący udział w licznych salonach, zwłaszcza w Art Paris, przyniósł jej ogromny sukces, umacniając obecność w wielu prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe faworyzuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretny chromatyzm w ruchu. Jej malarstwo korzysta z czystych pigmentów, tuszów, olejnych i akryli o zdumiewającej intensywności, które dążą do ponownego nawiązania więzi z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza widzialne. Płótno wywiera moc, odpowiadając na własne doświadczenia.
Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie destabilizującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe wprowadzają zamieszanie dzięki kalidoskopowym abstrakcjom, pochłaniają nas spokojnymi doznaniami, wspomnieniem doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.
Jej setki wierszy wyznacza rytm jej uniwersum liryzmem charakterystycznym dla jej dzieła. Pierwszy tom zatytułowany „You will have to learn to smile again” ukazał się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest również głęboko zaangażowana w studia psychoanalizy w nurcie analizy transakcyjnej, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając włączanie bardzo głębokich wymiarów psychologicznych do jej sztuki, która nabiera nowej grubości.

Agathe nie oddziela swojej sztuki od zaangażowań społecznych. Skupia swoje dzieła na kluczowych tematach takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te osie refleksji nie tylko pojawiają się w jej sztuce; są integralną częścią jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej prace były uznawane i celebrowane w kilku renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co podkreśla jej znaczący wpływ w dziedzinie sztuki współczesnej.

Agathe Toman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak je postrzega i przekształca w sztukę. Doświadczenia, którymi dzieli się z wielką szczodrością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca eksploruje głębokie więzi między psychiką a ciałem, tka dialogy między umysłem a materią. Zastanawiam się nad ich sposobami funkcjonowania w ich środowisku, powiązaniami, jakie nawiązują, oraz wibracjami, zarówno wyczuwalnymi, jak i niewyrażalnymi, które z tego wynikają.
Badam tematy takie jak tożsamość, pamięć, natura ludzka i relacja jednostka–otoczenie. Moje dzieła noszą ślad głębokiej emocjonalności i pewnego napięcia, zapraszając widza do introspektywnego namysłu, otwierającego przejście do nieświadomości.

Wpisuję tę wolę w samej materialności moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, w monochromie, zniuansowane, tam gdzie ciemność koegzystuje z jasnością, niebieski błyska w kontakcie z czernią, lub rozświetla się samodzielnie. Jesteśmy w bezczasowości światła.
Moje obrazy, instalacje, rysunki i fotografie każda z nich jest absolutnym tworzeniem, wolnym od kopiowania, wywołującym czystą emocję, prowokującym przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób lustrem tych wewnętrznych aspektów nieujawnionych.

Nadchodząca ścisła synchronia między moimi rękami a pigmentami, sfudłami, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub na płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Wysoka wyjątkowość.
Pracuję tak, aby utrwalić ruch materii, gęstość światła, i wlać w to siebie, by obudzić Ja.

Zawsze istnieje coś, czego się nie podejrzewało. Coś nieoczekiwanego. To nieskończone intensywnie wyparte, subtelnie rozpalone, co nas zniewala i zalewa. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności przekształcają obserwatora swoją siłą. Pojawienie się wyraźnie wyjątkowego odcisku, liryczna abstrahowa, moje prace są autoportrętami, portretami części mnie.
Mówię, że moje twórczości są „materializacjami stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, nićmi mojej duszy, zapraszającymi innych do ich zlania.
Ich wartość nie jest estetyczna; tkwi w wibracjach, które moje prace wywołują w obserwatorze. To dwie wrażliwości spotykające się, a nie dwie odrębne osobowości. To proces, który żyje. Dzieło przekracza natychmiastowość. Uważam je za istoty czynne, tworzące nowe więzi między Nami, w nas.

Obserwator staje się z kolei twórcą, ożywiając dzieło w alchemii psychicznych rezonansów.

Zobowiązuję się do drogi ku nowemu spojrzeniu na Bycie, na siebie, na świat i na innych.

Jeśli obserwator pozwoli się zaprosić, to rezonanse psychiczne zbiegną się i dopasują w jedną symfonię; zaczyna się dialog, odczuwa się rytm. Anamorfoza jego duszy rysuje się, nieuchwytny odblask. To poetyczne doświadczenie.
Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje prace udoskonalały ludzkie umysły, ostrzyły dusze i aby emocje znalazły w nich echo, aby słowa w nich rezonowały.
To, co jest ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas, oraz efekt tego spotkania.

„Psychiczne cierpienie jest związane ze wszystkim, co ucieka od procesu symbolizacji subiektywnej. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane, lub czeka na zapis psychiczny. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń albo pewnych myśli, lecz dlatego, że pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchu ani receptacula i pozostają w tułaczce.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, strona 146.