Thea Vallé - senza titolo

lito/serigrafia numerata i podpisana ręcznie (numeracja 24-30 z 117 egzemplarzy)

multiplo oryginale, podpisane i numerowane ołówkiem. Bardzo drobne oznaki upływu czasu (inne zdjęcia na żądanie)

sprzedane dobrze zapakowane i chronione, bez ramki

bio Thea Vallé

Thea Vallé - urodzona w Oleggio (Novara) w 1934 roku, zmarła w Vermezzo (Milano) w 1978 roku - miała bardzo szybki i bardzo krótki rozwój twórczy z powodu wczesnej śmierci (44 lata). Miała znaczącą obecność na terytorium włoskim, wystawy w Mediolanie w Galleria Diagramma z teksem Luciano Inga-Pin, w Rzymie w SM13 w 1974 z tekstem Lary Vinca Masini, w Arte Centro w Mediolanie, z teksem Marisy Vescovo.

Obecnie nowe zainteresowanie wydaje się dotyczyć jej osoby i jej pracy, poszukiwanie kobiet, które chcą przywrócić wartość dziełu artystek o wysokiej jakości. Idąc śladem Leoy Vergine, która podarowała kobietom i światu sztuki „Drugą połowę awangardy”.

Artystka, urodzona w 1934 roku w Origgio, w prowincji Novara, studiuje w Mediolanie, w Akademii Sztuk Pięknych Brera. W 1957 roku, po rocznym pobycie w Paryżu, podróżuje w celach naukowych po Niemczech, Hiszpanii, Francji, Szwajcarii i Jugosławii. Pomiędzy 1961 a 1965 rokiem poświęca się badaniom malarskim nad materią i formą.

Jest to jej pierwsza indywidualna wystawa w Genui w 1966 roku; po niej następuje wiele kolejnych wystaw indywidualnych i udział w licznych wystawach zbiorowych. Od 1967 roku pracuje nad trójwymiarem, szczególnie pociąga ją forma trójkąta, która wchodzi w jej pierwsze reliefy. Jej praca ewoluuje w kierunku badań geometryczno-architektonicznych, które skłaniają ją do używania różnych materiałów, aby w pełni zbadać ich ekspresyjny potencjał: żelazo, drewno, titan, mosiądz, aluminium, miedź, stal.

Fiorella La Lumia w „Dialogo interrotto”, w Arte Centro 80 pisze: „… drewno staje się jej ulubionym materiałem, ale jak zawsze chciała, aby materiał brał udział w jej dyskursie poprzez rozwój swojego czasu” przy użyciu prasowanych kwadryc.

Nie jest łatwo pozostać wiernym własnym poszukiwaniom, nie dając się wpływać czynnikom zewnętrznym, krytyce, galeriom, rynkowi. Thea to zrobiła.

Tak pisze Luciamo Inga Pin, cudowny galerzysta, w „Portret Thei”, wciąż w Arte Centro 80: „… Często widywałem ją pochyloną nad swoim dużym stołem, przez całe popołudnie, z turbanem na głowie, kieliszkiem wina pod ręką, niemal jak artystka z innych czasów, poza wyścigiem świata. Nawet gdy weszła w sedno rywalizacji, pozostawała obca wobec strategii aktualnych trendów, kaprysów krytyki. To właśnie była jej droga, którą miała podążać aż do końca...”.