Agathe Toman - CLOUD #2 13/15

To dzieło należy do MIEDIAGROUP? (nie) — Przepraszam

This seems off. Let's actually provide Polish translation.

To dzieło należy do „KOLEKCJI UDZIELONEJ” artysty. Fotografię wydrukowano na wysokiej jakości matowym papierze, z ziarnem charakterystycznym dla sztuki. Zrobiono ją w Hossegor, Francja. Lato 2021.
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie oprawiona, dołączony będzie certyfikat autentyczności, wypełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, podpisane ręcznie, z przodu i z tyłu. Wydruk digiprint pigmentowy najwyższej jakości.
Agathe Toman artystka jest notowana w Sotheby’s od 2021 roku.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o korzeniach francuskich, austriackich i czeskich, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talento obejmuje od malarstwa po poezję, przez rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach pracy jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, 9 lat temu Agathe poczuła potrzebę skupienia się wyłącznie na twórczości artystycznej.
Dzisiaj, osiadła w Landes od trzynastu lat, Agathe jawi się jako rosnąca postać sceny sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Notowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były wystawiane na licytacjach trzy razy, co świadczy o dynamicznym wzroście i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej wyjątkowy wkład w różne wystawy, w tym w Art Paris, przyniósł jej ogromny sukces, umacniając obecność w licznych kolekcjach prywatnych na całym świecie.

Paleta Agathe faworyzuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretny chromatyzm w ruchu. Jej malarstwo wykorzystuje czyste pigmenty, tusze, oleje i akryle o oszałamiającej intensywności, które skłaniają do ponownego nawiązania więzi z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widzialne. Płótno wywiera moc, oddając echo własnych doświadczeń.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie destabilizującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe wprowadzają w zamęt swoją kalejdoskopową abstrakcją, kuszą nas spokojnymi doznaniami, wspomnieniami doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.
Setki jej poezji rytmicznie kształtuje jej wszechświat charakteryzujący jej twórczość. Pierwszy zbiór poezji pt. „You will have to learn to smile again” ukaże się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest także głęboko zaangażowana w studia psychoanalizy w nurcie analizy transakcyjnej, które prowadzi od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, pozwalając wprowadzać do sztuki bardzo głębokie wymiary psychologiczne, które przenikają nowe warstwy.

Agathe nie oddziela swojej sztuki od zaangażowań społecznych. Skupia swoje dzieła na tematach kluczowych, takich jak zdrowie psychiczne, środowisko naturalne i edukacja. Te punkty refleksji nie tylko pojawiają się w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej prace zostały uznane i uczczone w kilku renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L\'Œil i Elle, co odzwierciedla jej znaczący wpływ na współczesną sztukę.

Agathe Toman wciąż fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak, jak ją postrzega i przemienia w sztukę. Doświadczenia, które dzieli z dużą hojnością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie powiązania między psychiką a ciałem, tka dialogi między duchem a materią. Pytam o ich funkcjonowanie w ich środowisku, o związki, które tworzą, oraz o wibracje, zarówno dostrzegalne, jak i niedostrzegalne, które z nich powstają.
Badam takie tematy jak tożsamość, pamięć, natura ludzka i relacja jednostki z otoczeniem. Moje prace noszą w sobie emocjonalną głębię i pewne napięcie, zachęcając widza do introspekcji i otwierając przejście do nieświadomości.

Stawiam to zamiar w samej materialności moich prac: zdecydowanie abstrakcyjne, monochromatyczne, zniuansowane, tam, gdzie ciemność koresponduje z jasnością, gdzie niebieski migocze w kontakcie z czernią lub zapala się sam. Jesteśmy w bezsności/obecności światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie są każdą absolutną kreacją, uwolnioną od imitacji, wywołującą czystą emocję, pobudzającą przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób lustrami tych wewnętrznych, nieujawnionych aspektów.

Szczegółowa korespondencja między moimi rękami a pigmentami, węgielkami, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Wyższa unikalność.
Pracuję nad utrwaleniem ruchu materii, gęstości światła, wprowadzając w nią siebie, aby obudzić Jaźń.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. To niewyrażalne intensywnie skompresowane, subtelnie rozpalone, które nas zahipnotyzuje i zaleje. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności, przekształcają obserwatora swoją siłą. Narasta ślad zdecydowanie unikalny, lirowa abstrakcja, moje prace są autoportretami, portretami części mojej osoby.
Mówię, że moje tworzenia są „materializacjami stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, niciami mojej duszy, zapraszającymi innych do ich stapiania.
Ich wartość nie jest estetyczna, leży w wibracjach, jakie moje prace wywołują w oku obserwatora. To dwie wrażliwości spotykają się, a nie dwie oddzielne tożsamości. To proces żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jako istoty aktywne, tworzące nowe więzi między Nami a sobą.

Oglądający staje się również twórcą, ożywiając dzieło w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do drogi ku nowej wizji swojego Ja, siebie, świata i innych.

Jeśli oglądający teraz pozwoli się zaprosić, to rezonanse psychiczne będą zgodne i dopasowane do jednej symfonii, zacznie się dialog, wyczuwalny rytm. Anamorfizm jego duszy układa się w nienamacalny odzwierciedlający obraz. To poetyczne doświadczenie. Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje prace wyostrzały ludzkie umysły, ostrzyły dusze i aby emocje odnalazły w nich echo, aby słowa brzmiały.
To, co jest ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas i wynik tego spotkania.

„Psychiczna cierpienie wiąże się ze wszystkim, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywnej. Cierpimy z powodu rzeczy, które są psychicznie zablokowane lub oczekują zapisania psychicznego. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń czy pewnych myśli, lecz także dlatego, że pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchacza i receptaklu i pozostają w bezruchu.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, strona 146.