Clifford Hall (1904-1973) - San Marco Square

Plac San Marcoplein w Wenecji. Olej na płótnie na sklejce. Podpisano i datowano na 1948 rok. Wymiary bez ramy 30x41 cm. Wraz z ramą 42x53 cm. Dzieło posiada opisy i kilka etykiet ekspozycyjnych na odwrocie.

Clifford Hall, ROI, NS, (urodzony 24 stycznia 1904 – zmarły 25 grudnia 1973) był brytyjskim malarzem scen miejskich i życia bohemy. Jednym z jego najbardziej charakterystycznych postboomowych okresów było malowanie ludzi częściowo lub całkowicie przykrytych ręcznikiem lub kołdrą. Niektórzy odwracali twarz od widza lub ukrywali ją.

Clifford Eric Martin Hall urodził się w Wandsworth w Londynie i spędzał młodość w Richmond, najpierw przy Sheen Avenue, a później przy Mount Arras Road. Najpierw uczył się w Elm Tree House School, następnie w Richmond Hill School od 1914 roku, a potem w King's College School w Wimbledon. W latach dwudziestych studiował w Richmond Art School pod kierunkiem Charlesa Wheelera i w Putney Art School pod kierunkiem Stanleya Andersona. W latach 1925–1927 studiował w Royal Academy Schools, gdzie zdobył Landseer Scholarship i zaczął przyjmować portretowe zlecenia, finansując w ten sposób studia i mieszkanie w Twickenham. Był pod wpływem Charlesa Simsa i Waltera Sickerta. Od 1928 mieszkał w Paryżu, gdzie dzielił pracownię w Malakoff ze Edwinem Johnem, synem Augustus John. To dzięki Johnowi poznał dzielnicę Montparnasse. Studiował u André Lhota.

Hall wrócił do Anglii w latach trzydziestych, malując lokalne sceny w Soho i innych miejscach. Od 1940 roku namalował trzykrotnie Quentinowi Crispowi, lecz obecne miejsce pobytu dwóch z tych prac nie jest znane. Podczas II wojny światowej wstąpił do grupy ARP rannej pomocy w okolicy Lots Road w Chelsea i samodzielnie przekazywał prace do War Artists Advisory Committee. W maju 1941 roku w Leger Gallery na Old Bond Street w Londynie, W1, zorganizowano wystawę jego wojennych rysunków zatytułowaną „Bombs On Chelsea”. Niektóre z jego rysunków z tego okresu, ukazujące skutki nalotów, znajdują się w zbiorach Imperial War Museum. Jego praca była również częścią konkursu malarskiego podczas Igrzysk Olimpijskich 1948.

Najbardziej charakterystyczne dzieła Halla pochodzą z jego późniejszego życia, gdy od połowy lat sześćdziesiątych zaczął malować portrety kobiet prawie od stóp do głów, całkowicie owiniętych ręcznikami lub innymi materiałami, z zasłoniętą twarzą. Te prace odzwierciedlały wiele wcześniejszych dzieł Halla, w których portretowały kobiety z głową opuszczoną w dół, czesząc włosy, by zasłonić twarz, lub plecami do widza, które wcześniej przeplatał z konwencjonalnymi portretami całej twarzy.

Zawartość pracowni Halla została pośmiertnie sprzedana w 1982 roku przez Christie's w Londynie, co spowodowało szeroką dystrybucję jego malarstwa. Jego prace odnajdują się w wielu britskich instytucjonalnych kolekcjach, niektórych kolekcjach zagranicznych i często pojawiają się na aukcjach.

Wystawy
Hall wystawiał się z Royal Society of Portrait Painters, Royal Academy, Royal Institute of Oil Painters (ROI), New English Art Club, Royal Society of British Artists, London Group, National Society of Painters, Sculptors and Printmakers (NS),[1] oraz Chelsea Art Society (CAS). W ostatnich latach życia Hall był członkiem zarządów trzech z tych stowarzyszeń artystycznych: ROI, NS i CAS.

Jeśli chodzi o galerie, Hall miał wystawę indywidualną w Beaux Arts Gallery Helen Lessore w 1935 roku, a po zakończeniu II wojny światowej w Roland, Browse and Delbanco (1946, 1947, 1950), Anthony d’Offay Gallery, Ashgrove Gallery, Redfern Gallery, Goupil Gallery i Leicester Galleries (1952). W 1977 roku zorganizowano w Belgrave Gallery wystawę upamiętniającą go. W Belgrave Gallery zrealizowano jeszcze trzy wystawy prac Halla w latach 1982, 1989 i 1997."