Viktor Ivanovyč Kovtun (1958) - Natura Morta con Girasoli

AUTORE

Viktor Ivanovyč Kovtun (1958) malarz ukraiński. Urodzony w wsi Mezyn, w obwodzie Chernihiv, jest jedną z najbardziej wpływowych i reprezentatywnych postaci ukraińskiej sztuki współczesnej. Jego solidne wykształcenie akademickie odbyło się w Instytucie Sztuki i Projektowania w Charkowie, gdzie w 1984 roku uzyskał dyplom pod kierunkiem wybitnych mistrzów, takich jak Adolf Konstantynopolsky i Oleksandr Khmelnytsky. Głęboko zakorzeniony w scenie kulturalnej Charkowa, Kovtun z czasem stał się znaczącą postacią instytucjonalną, pełniąc funkcję przewodniczącego miejscowego oddziału Ukraińskiego Związku Artystów oraz otrzymując prestiżowy tytuł „Artyście Ludu” w 2002 roku za swój wyjątkowy wkład artystyczny.

Jego styl charakteryzuje się żywym i materialnym realizmem, często inspirowanym impresjonistyczną wrażliwością, która preferuje badanie światła naturalnego i koloru. Kovtun jest szczególnie znany z lirystycznych pejzaży i martwych natur, takich jak słoneczniki, które traktuje nie tylko jako ćwiczenie techniczne, lecz także jako symbol tożsamości i ziemi ukraińskiej. Jego umiejętność łączenia rygoru szkoły akademickiej z dynamicznym i nowoczesnym pociągnięciem pędzla pozwoliła mu w 2010 roku zdobyć Narodową Nagrodę Tarasa Szewczenki, najwyższe państwowe wyróżnienie kulturalne Ukrainy, umacniając jego sławę znacznie poza granicami kraju.

Dzieła Kovtuna były bohaterami licznych wystaw indywidualnych i zbiorowych w Europie, Stanach Zjednoczonych i Azji, i dziś stałe znajdują się w prestiżowych instytucjach publicznych, w tym w Narodowym Muzeum Sztuki Ukrainy w Kijowie, w Muzeum Sztuki w Charkowie oraz w kilku galeriach w Niemczech i na Słowacji.

OPIS

"Martwa natura z słonecznikami", olej na płótnie, 75×90 cm, 1991, podpisane w prawym dolnym rogu. Na odwrocie autograf autora z podpisem, datą, tytułem i innymi informacjami o obrazie.

W centrum widoczny jest duży kosz z wikliny z uchwytem na górze i kawałkiem materiału w kolorowe pasy owiniętym wokół niego. Część sceny w dolnej części zajmują duże, ścięte kwiaty słonecznika. Scena wzbogacona jest rozrzuconymi owocami: jabłkami w żywym odcieniu czerwieni i, na pierwszym planie, jabłkiem lub gruszką w odcieniach złotych i ochry. „Słoneczniki” z tytułu nie są przedstawione w pełnym rozkwicie, lecz ścięte i nieco wysuszone. Tło składa się z mas barwnych wyprowadzonych warstwowymi brązowymi plamami, przetykanymi sporadycznymi czerwonymi żyłkami i jasnym kolorem tkanin.

Kompozycja charakteryzuje się warstwowym nagromadzeniem materii, przedmioty nakładają się na siebie w skompresowanej przestrzeni. Pociągnięcie pędzla jest energiczne i teksturowane, gęsta i wyczuwalna masa farby nadaje formom trwałość, od wiklinowych splotów po błyszczące owoce i surowe, szorstkie słoneczniki. Paleta barwna jest mroczna i głęboka, dominuje ciemne odcienie brązu, czerni i ciemnej ochry, które podkreślają rzadkie błyski koloru: jaskrawa czerwień jabłek, dawne złoto i ochra owoców i wysuszonych słoneczników oraz kolory materiału w pasy. Światło jest niskie i bezpośrednie, niemal karawaggiczne, z kontrastem światła, które wyłania się z cieni.

Dzieło, datowane na 1991 rok, rok ukraińskiej niepodległości, doskonale wpisuje się w dojrzałą twórczość Artysty. Wybór wysuszonych słoneczników i ponura gama barw oferują refleksyjną interpretację tematu, z dala od klasycznych, jasnych i radosnych przedstawień. Zgodnie z jego poetyką „żywego i materijnego realizmu”, Kovtun przekształca samą konsystencję malarską w element narracyjny, evocując ziemię i tożsamość w okresie przejściowym. Wysuszone słoneczniki, symbole ukraińskiej ziemi, stają się świadectwem chwili historycznej przemiany i pamięci. Obraz o potężnej kompozycji i znacznym oddziaływaniu.

REPOKONTAKCJONOWY

Stan ogólny doskonały. Dzieło w pełni kompletne w każdej części, z żywą i czytelną kolorystyką i pociągnięciem pędzla.

Wysyłka śledzona i ubezpieczona, z odpowiednim zabezpieczeniem.