Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Świetna robota artysty z Brukseli, Bachibouzouk.

W tej serii artysta z Brukseli Bachibouzouk gra w skoki nad barankiem z historią sztuki niczym dziecko zbyt ciekawskie, które dorwało muzeum i bombę farby. Dzięki temu „Tomato Soup Can” on zorganizowuje radosną, nieprawdopodobną kolizję między trzema gigantami sztuki współczesnej: Warholom, Banksy’m i Hirstem. Popowy, miejski i kliniczny tricentryzm, zmielony przez aerozole, jak tylko Bachibouzouk potrafi to zrobić.

Punkt wyjścia, oczywiście, to plakat Banksy’ego, sam w sobie już ukłon (lub ukłon w stronę ukłonu) w stronę ikonicznego Campbell’s Soup Andy’ego Warhola. Bachibouzouk wkracza jak czwarty muszkieter, lecz uzbrojony nie mieczem, lecz kropkami — tymi słynnymi obsesyjnymi punktami Damiena Hirsta, które starannie kładzie na każdą puszkę. Rezultat: dialog między trzema estetykami, z których żaden nie prosił o interlokutora… a jednak, razem zaczynają mówić głośno i nawet śmiać się.

Aerozole, starannie dobrane z żywą paletą barw, zaczynają sprzeciwiać się zbyt poważnemu dziedzictwu warsztatów. Każdy kolor zdaje się głosić: „A co by było, gdy sztuka współczesna przestała się brać na poważnie przez trzy minuty?”
Ale za tym humorem kryje się prawdziwa myśl: Bachibouzouk bada przemysłową powtarzalność ikon artystycznych. Co staje się symbolem, gdy się go skopiowuje, potem kopiuje kopię, a potem ponownie maluje odwołania same w sobie już pochodne? Może coś bardziej uczciwego: dzieło, które akceptuje, że nie narodziło się samo, lecz w szumie kulturowym, w karnawale obrazów i przeróbek.

Nakładając na siebie te warstwy odniesień, artysta przekształca puszkę — zwykły przedmiot, symbol konsumpcji, fetysz pop — w metaforę naszej przesyconej epoki: wszystko już widziane, zremiksowane, zdewitalizowane… a jednak, dzięki wyjątkowemu gestowi (i kilku dobrym sprayom), coś nowego się pojawia. Trochę jakby, obrócając się w muzeum luster, w końcu zobaczyć własny odbit.

Z dużą dawką dowcipu, odrobiną bezceremonialności i radosną jasnością Bachibouzouk przypomina nam, że sztuka może być przede wszystkim grą: grą poważną, tak, ale wciąż grą. A w tej grze Tomato Soup Can są elementami, które wyrywają wszystkie blokady.