Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Świetna robota artysty z Brukseli, Bachibouzouk.

W tej serii artysta z Brukseli Bachibouzouk bawi się w skakanie nad historią sztuki niczym dziecko zbyt ciekawskie, które złapało muzeum i bombę farby. Dzięki tym „Tomato Soup Can” on orkiestruje radosnie wyobrażoną kolizję między trzema gigantami sztuki współczesnej: Warhol, Banksy i Hirst. Popowy, miejski i kliniczny tricentrys, zmielony w sprayu aerosolowym, jak tylko Bachibouzouk potrafi to zrobić.

Początek, oczywiście, stanowi plakat Banksy’ego, sam w sobie już ukłon (lub ukłon w ukłonie) w stronę ikonicznego Campbell’s Soup Andiego Warhola. Bachibouzouk wślizguje się tam jak czwarty muszkieter, ale nie uzbrojony w miecz, lecz w kropki — te słynne obsesyjne punkty Damiena Hirsta, które ostrożnie kładzie na każdej puszce. Rezultat: dialog między trzema estetykami, z których żadna nie potrzebowała rozmówcy… a jednak razem zaczynają mówić głośno i nawet śmiać się.

Aerozole, starannie wybrane z żywą paletą kolorów, przeciwstawią się zbyt spokojnemu dziedzictwu pracowni. Każdy kolor zdaje się oświadczać: „A gdyby sztuka współczesna przestała brać to na poważnie na trzy minuty?”
Lecz za humorem kryje się prawdziwa myśl: Bachibouzouk pyta o przemysłową powtarzalność ikon artystycznych. Co staje się symbolem, gdy go kopiujemy, potem kopiujemy kopię, a potem ponownie malujemy same odwołania już zniknięte z oryginału? Być może coś bardziej uczciwego: dzieło, które akceptuje, że nie narodziło się samotnie, lecz w gwarze kulturowej, w karnawale obrazów i przeróbek.

Nakładając te warstwy odniesień, artysta przekształca puszkę — zwykły przedmiot, symbol konsumpcji, fetysz popu — w metaforę naszej przesyconej epoki: wszystko już widziano, zremiksowano, zrekonstruowano… a jednak, dzięki jednemu wyjątkowemu gestowi (i kilku dobrym sprayom), pojawia się coś nowego. Trochę tak, jakby po krążeniu po muzeum luster zauważyć swoją własną odbitkę.

Z dużą dawką dowcipu, odrobiną nonszalansu i radosną oczywistością Bachibouzouk przypomina nam, że sztuka może być przede wszystkim zabawą: zabawa poważna, tak, lecz jednak zabawa. A w tej zabawie Tomato Soup Can to elementy, które odblokowują wszystkie zamknięcia.