Giovanni Greco (1953) - Solo intro - cod 2509-13





€ 2 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 133960
Doskonała ocena na Trustpilot.
Włoski artysta Giovanni Greco (1953) prezentuje Solo intro - cod 2509-13, oryginalne malarstwo akrylowe na płótnie z 2024 roku, 50 x 50 cm, wielobarwne, ręcznie podpisane, w doskonałym stanie, sprzedawane przez Galleria.
Opis od sprzedawcy
Giovanni Greco (1953, Katania) [Włochy]
Smalto akrylowe, na płótnie sygnatura artysty z przodu i z tyłu;
Certyfikat autentyczności artysty
ZAPRASZAMY do odwiedzenia aukcji o ofercie wolnej na stronie „delauretisart”
Giovanni GRECO urodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i tworzy. Po nieukończonych studiach biologii i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Scuola del Nudi w Katanii, a w 1980 roku rozpoczął swoją działalność malarską, łącząc jednocześnie przykład Magritte’a i później De Chirico, gdzie możliwe było rozdzielenie dwóch warstw, pozornie sprzecznych, marzenia i obiektywnej rzeczywistości, w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silna potrzeba rozwiązania wielkich dylematów egzystencji i stosunku między sobą a światem, starając się interpretować „myśl” jako czasem niepodważalny przejścia – dzieło artysty Giovanni Greco, niepowtarzalne jak środek do postawienia w nowym świetle fundamentalnych problemów, których nasz umysł nie przestaje uwalniać, tworząc wizualne naciski, naciski duszy; później zostaje pociągnięty ku sztuce metafizycznej, a zwłaszcza ku dziełom G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybory stylistyczne, ile na wyrażany tu silny potencjał łączący się z solidną kompozycją; przedmioty, postacie i sama przestrzeń stają się masami potężnymi, nadawanymi przez ciemne, gęste objętości barwne w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a motywy zawieszone między metafizycznym wpływem a neoklasycznymi nawiązaniami zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „ëndonèxò”, terminu ukuwanego przez artystę – (éndon-éxò) gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane w stronę siebie samego i wnętrza rzeczy, lecz jednocześnie odczuwa się pragnienie, by jego malarstwo było bliższe doświadczeniu obserwatora, sięga od głębin ducha, a z czasem zastępuje, przy użyciu nowych, mrocznych sił, jasne i proste przestrzenie rozumu.
Historie sprzedawców
Przetłumaczone przez Tłumacz GoogleGiovanni Greco (1953, Katania) [Włochy]
Smalto akrylowe, na płótnie sygnatura artysty z przodu i z tyłu;
Certyfikat autentyczności artysty
ZAPRASZAMY do odwiedzenia aukcji o ofercie wolnej na stronie „delauretisart”
Giovanni GRECO urodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i tworzy. Po nieukończonych studiach biologii i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Scuola del Nudi w Katanii, a w 1980 roku rozpoczął swoją działalność malarską, łącząc jednocześnie przykład Magritte’a i później De Chirico, gdzie możliwe było rozdzielenie dwóch warstw, pozornie sprzecznych, marzenia i obiektywnej rzeczywistości, w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silna potrzeba rozwiązania wielkich dylematów egzystencji i stosunku między sobą a światem, starając się interpretować „myśl” jako czasem niepodważalny przejścia – dzieło artysty Giovanni Greco, niepowtarzalne jak środek do postawienia w nowym świetle fundamentalnych problemów, których nasz umysł nie przestaje uwalniać, tworząc wizualne naciski, naciski duszy; później zostaje pociągnięty ku sztuce metafizycznej, a zwłaszcza ku dziełom G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybory stylistyczne, ile na wyrażany tu silny potencjał łączący się z solidną kompozycją; przedmioty, postacie i sama przestrzeń stają się masami potężnymi, nadawanymi przez ciemne, gęste objętości barwne w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a motywy zawieszone między metafizycznym wpływem a neoklasycznymi nawiązaniami zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „ëndonèxò”, terminu ukuwanego przez artystę – (éndon-éxò) gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane w stronę siebie samego i wnętrza rzeczy, lecz jednocześnie odczuwa się pragnienie, by jego malarstwo było bliższe doświadczeniu obserwatora, sięga od głębin ducha, a z czasem zastępuje, przy użyciu nowych, mrocznych sił, jasne i proste przestrzenie rozumu.

