Giovanni Greco (1953) - Solo intro - cod. 2509-10






Magister innowacji i organizacji kultury i sztuki, dziesięć lat doświadczenia w sztuce włoskiej.
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 133527
Doskonała ocena na Trustpilot.
Giovanni Greco (1953) prezentuje Solo intro - cod. 2509-10, oryginalne malarstwo akrylowe z 2024 roku na płótnie, ręcznie podpisane, 50 × 50 cm, wielobarwne.
Opis od sprzedawcy
Giovanni Greco (1953, Katania) [Włochy]
Smalto akrylowe na płótnie
podpis artysty z przodu i z tyłu;
Certyfikat autentyczności artysty
ZAPRASZAMY do odwiedzenia Aukcji z ofertą wolną na stronie "delauretisart"
Giovanni GRECO urodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i tworzy. Po częściowych studiach biologii i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Scuola del Nudi w Katanii, a w 1980 r. rozpoczął swoją działalność malarską, jednocześnie odwołując się do przykładu magritte'owskiego, a później de Chirico, gdzie możliwe było rozróżnienie dwóch warstw, pozornie sprzecznych – snu i obiektywnej rzeczywistości – w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silne pobudzenie mające na celu rozwiązanie wielkich dylematów istnienia i relacji między sobą a światem, starając się interpretować „myśl” – czasem niezaprzeczalne przejścia – dzieło artysty Giovanni Greco, niepowtarzalne jak środek do ukazania w nowym świetle podstawowych problemów, których nasz umysł nie przestaje wyzwalać, wystawiając na scenę wizualne szantaże, szantaże duszy; dalej pociąga go malarstwo metafizyczne i przede wszystkim dzieła G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybory stylistyczne, co ze względu na brać zainteresowanie, które wyraża się w solidnej kompozycyjności; przedmioty, postacie i sama przestrzeń stają się masami potężnymi, nadane przez ciemne i gęste kolory w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a motywy zawieszone między metafizycznym wpływem a neoklasycznymi nawiązaniami zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „èndonèxò”, termin ukucony przez artystę – (éndon-éxò) – gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane ku sobie samemu i ku rzeczom, lecz jednocześnie daje wyczuć pragnienie, by jego malarstwo było bliższe przeżyciu obserwatora, sięgając z głębin duszy i stopniowo zastępując, za pomocą nowych ciemnych sił, jasne i proste przestrzenie rozumu.
Historie sprzedawców
Przetłumaczone przez Tłumacz GoogleGiovanni Greco (1953, Katania) [Włochy]
Smalto akrylowe na płótnie
podpis artysty z przodu i z tyłu;
Certyfikat autentyczności artysty
ZAPRASZAMY do odwiedzenia Aukcji z ofertą wolną na stronie "delauretisart"
Giovanni GRECO urodził się w Katanii, mieście, w którym żyje i tworzy. Po częściowych studiach biologii i pogłębieniu studiów artystycznych zapisał się do Scuola del Nudi w Katanii, a w 1980 r. rozpoczął swoją działalność malarską, jednocześnie odwołując się do przykładu magritte'owskiego, a później de Chirico, gdzie możliwe było rozróżnienie dwóch warstw, pozornie sprzecznych – snu i obiektywnej rzeczywistości – w pewnego rodzaju rzeczywistości absolutnej.
U podstaw jego poszukiwań leży silne pobudzenie mające na celu rozwiązanie wielkich dylematów istnienia i relacji między sobą a światem, starając się interpretować „myśl” – czasem niezaprzeczalne przejścia – dzieło artysty Giovanni Greco, niepowtarzalne jak środek do ukazania w nowym świetle podstawowych problemów, których nasz umysł nie przestaje wyzwalać, wystawiając na scenę wizualne szantaże, szantaże duszy; dalej pociąga go malarstwo metafizyczne i przede wszystkim dzieła G. De Chirico, nie tyle ze względu na wybory stylistyczne, co ze względu na brać zainteresowanie, które wyraża się w solidnej kompozycyjności; przedmioty, postacie i sama przestrzeń stają się masami potężnymi, nadane przez ciemne i gęste kolory w kontekście, w którym czas wydaje się zatrzymany, a motywy zawieszone między metafizycznym wpływem a neoklasycznymi nawiązaniami zaczerpniętymi z dzieł przeszłości, w świecie nieznanym.
To świat „èndonèxò”, termin ukucony przez artystę – (éndon-éxò) – gdzie spojrzenie jest wyraźnie skierowane ku sobie samemu i ku rzeczom, lecz jednocześnie daje wyczuć pragnienie, by jego malarstwo było bliższe przeżyciu obserwatora, sięgając z głębin duszy i stopniowo zastępując, za pomocą nowych ciemnych sił, jasne i proste przestrzenie rozumu.
