Jules Atarax (1985) - Punk Horsatic

Dzieło belgijskiego malarza Julesa Ataraxa.

Jest to jeden z jego wczesnych (i najostrzejszych) obrazów: Punk Horsatic. Przedstawia konia w surowy, nieprzetworzony sposób.

Powstaje przeważnie przy użyciu farb olejnych i akrylowych.

Artysta stosuje podejście antypopowe, a jego prace są wyłącznie w gestii Éditions Danteques. Tworzy dzieła z czystej pasji.

Jego prace znajdują się w prywatnych kolekcjach w Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii, Polsce, Niemczech, Belgii, Holandii, Francji i Włoszech.

Jules Atarax to belgijski malarz, urodzony w 1985 roku. Wszystko i Nic przeznaczyło artystę do malowania. Pochodzący z głębin Walonii, przeszedł szkolenie inne niż to, co mu osobiście było przeznaczone: tworzenie i myślenie. W jego osobie dostrzec mogliśmy nowoczesnego Danta, wyrzuconego w drugi tysiąclecie. Po latach pisania postanowił w 2019 roku poświęcić się malarstwu.

Pomysł ten narodził się w nim po zobaczeniu w Luwrze abstrakcyjnego malowidła Williama Turnera, „Krajobraz z rzeką i zatoką w tle”. Głęboko poruszony siłą tej abstrakcji, postanowił, że poświęci resztę życia malarstwu. Zdecydował się również poświęcać mu dużo czasu. Jego malarstwo jest potężne, plasuje się gdzieś pomiędzy brut art, ekspresjonizmem a naiwną sztuką, lecz skłania się również ku abstrakcji, ponieważ mimo wieku artysta wciąż jest na początku swojej praktyki i dużo eksperymentuje.

Van Gogh powiedział, że tysiąc płócien i dziesięć lat to czas potrzebny na bycie dobrym malarzem; Jules Atarax doskonale zdaje sobie sprawę, że musi jeszcze dużo pracować. Jego noga jest już dobrze rozwinięta i jego styl łatwo rozpoznawalny. Dzięki temu zyskał pewne uznanie i mógł sprzedawać obrazy na całym świecie. Jego podejście i technika plasują go pośrodku trójkąta Soutine-Basquiat-Condo, dokładnie pośrodku neoekspresjonizmu. Jego malarstwo emanuje siłą dzięki użytym barwom, a także dzięki złemu geście i nielicznym słowom, które pojawiają się tu i tam. Skoncentrował się przede wszystkim na kompozycji tzw. „halucynacyjnych” portretów, które ujawniają to, co ukrywa się za ludzką maską.

Twierdzi, że należy do wielu nurtów i malarzy. Podobnie jak Modigliani ma życzliwe i bardzo zainteresowane spojrzenie na różnorodne praktyki artystyczne. Najbardziej go napędza uczciwość podejścia, która pcha go naprzód, gdy praca udaje się wydobyć dodatkową duszę artysty. To znacznie wykracza poza czystą technikę. Mówi raczej o wizji, którą próbuje konceptualizować poprzez własne obserwacje i pisanie, pracując nad tym, co nazywa vitalizmem. Jego kołysanie między pisaniem a malarstwem pozwala mu utrzymać krytyczne spojrzenie na swoją praktykę.

Namalował ponad sto płócien, przeważnie halucynacyjne portrety, a także serię abstrakcyjną, którą nazwał „Overcoming Darkness” i która wciąż jest w fazie rozwoju. Jego pierwszą wystawę solową „All Crazy” okrzyknięto sukcesem, co skłoniło go do dalszego rozwijania swojej metody i tworzenia kolejnych prac.