Yurie Nagashima - Empty White Room - 1995-1995

Yurie Nagashima zyskała ogólnokrajową renomę w Japonii po tym, jak w 1993 roku otrzymała drugą nagrodę roczną Urbanart przyznawaną przez Parco Gallery w Tokio za serię fotografii przedstawiających ją i jej rodzinę nagich[1].
Nagashima została nominowana do nagrody przez Nobuyoshi Araki, jednego z najsłynniejszych fotografów w Japonii.
Wówczas Nagashima była jeszcze studentką na Uniwersytecie Sztuk w Musashino w Tokio, z którego ukończenia w 1995 roku uzyskała licencjat z projektowania komunikacji wizualnej[2].
W 1995 roku Nagashima zorganizowała wystawę dwójki artystów z amerykańską fotografką Catherine Opie w Parco Gallery, Tokio[2].
W wyniku tego spotkania z Opie Nagashima podjęła studia MFA w California Institute of the Arts pod kierunkiem opieki.
Nagashima opublikowała liczne i istotne monografie fotograficzne, które zajmują się rodziną, seksem, tożsamością i seksualnością.
Na Zachodzie porównuje się ją do amerykańskiej fotografki Nan Goldin[3].
W niekiedy prowokacyjnych fotografiach Nagashima testuje percepcję publiczności na temat obsceniczności i cenzury w Japonii (en)[4].
Nagashima jest reprezentowana przez galerię SCAI the Bathhouse w Tokio, gdzie miała kilka wystaw indywidualnych i zbiorowych[2].
Oprócz pracy jako fotografka i asystentka w fotografii, w 2009 roku (pod tytułem Senaka no kioku, co oznacza „Wspomnienia z pleców”) opublikowała serię biograficznych opowieści o swoim dzieciństwie[5].
Książki