Licyjska Liga. Augustus (27 p.n.e.-14 n.e.). Drachm

★ IMPONUJĄCY PORTRET ★

LIGA LICYJSKA. Augusta (27 p.n.e.-14 n.e.). Drachma.

Rew.: Λ-Υ.
Goła głowa w prawo.

Obv : M-A.
lyra; trójnóg w polu prawym.
RPC I 3308.

Stan: Moneta w dobrym stanie, z widocznymi rysami na powierzchni, bez istotnego zużycia. Posiada jasnoszarą patynę nadającą miękki, matowy wygląd, który podkreśla wzór, nie zasłaniając żadnych detali. Wyjątkowo dobry.

Materiał: Srebro.
Oś: 12h

Waga: 3,51 g
Średnica: 18 mm

Lyra była instrumentem strunowym szeroko stosowanym w starożytności, mającym szczególne znaczenie w kulturach greckiej i rzymskiej, często granym przez poetów, bardów i podczas ceremonii religijnych. W mitologii greckiej mówi się, że lyra została wynaleziona przez boga Hermesa. Wykonał instrument z skorupy żółwia i ścięgien wołów, a następnie podarował go bogowi Apollo. Apollo grał na lirze wraz z Muzami, które były natchnieniem dla poezji i muzyki, wpływając na bogów i ludzi. W rezultacie lirę uznano za symbol muzyki, poezji i sztuki.

Lyra była małym, przenośnym instrumentem. Zwykle miała kilka strun, które można było szarpać ręką lub pazurkiem. Często miała ramę w kształcie litery U, z naciągniętymi strunami między dwoma bokami. Liczba strun różniła się w czasie i regionie, ale zazwyczaj mieściła się w granicach od pięciu do siedmiu. Jej brzmienie było miękkie i kojące, co czyniło ją odpowiednią do występów prywatnych i spotkań muzycznych w małych grupach.

Lyra miała szerokie zastosowanie. W starożytnej Grecji wykształceni obywatele oczekiwano, że nauczą się grać na lirze w ramach edukacji muzycznej. Instrument szczególnie upodobali sobie barda, którzy recytowali eposy i lirykę Homera. Podczas ceremonii religijnych lirę często używano do akompaniamentu hymnów i piosenek ofiarowanych bogom. Była także powszechnie grana podczas towarzyskich zgromadzeń, bankietów i uczt.

W epoce rzymskiej lirze także przyznawano ważne miejsce w muzyce. Rzymianie podziwiali kulturę grecką, a to uznanie obejmowało także grecką muzykę. Rzymscy poeci i bardowie przyjęli grecką lirę do wykonywania swoich dzieł literackich. Lira stała się także częścią rzymskiej kultury rozrywkowej, a wykonawcy często grali ją na zgromadzeniach.

Znaczenie lir w starożytności było nie tylko muzyczne, lecz także symboliczne i mitologiczne. Orfeusz, słynna postać mitologiczna znana z oczarowania zarówno bogów, jak i istot podziemnego świata swoim muzyką, grał na lirze, aby dokonać tych cudownych czynów. Lira również dała nazwę konstelacji Łyra na niebie, która według mitu została umieszczona w niebiańskim sklepieniu po śmierci Orfeusza, gdy jego lirę rzekomo uczyniono nieśmiertelną jako gwiezdny symbol.

Podsumowując, lirra odgrywała kluczową rolę w artystycznym i kulturowym układzie świata starożytnego. Jej głębokie korzenie w mitologii oraz obecność w codziennym życiu społecznym sprawiły, że lirra stała się nieodzownym symbolem epoki starożytnej. Instrument ten był nie tylko wyrazem muzyki, lecz także odzwierciedleniem ludzkiej duszy i dziedzictwa kulturowego.