Ennio Morlotti (1910-1992) - Le rose

Litografia na papierze o 11 kolorach - Opera podpisana ręcznie w dole po prawej i ponumerowana w dole po lewej - cm.50x70 - rok 1991 - Limited edition - egzemplarz wysyłany z certyfikatem gwarancji 61/100 - bez ramy - stan doskonały - kolekcja prywatna - zakup i pochodzenie Włochy - wysyłka przez UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Biografia
Ennio Morlotti, jeden z głównych protagonistów włoskiej i europejskiej sceny artystycznej drugiej połowy XX wieku, urodził się w Lecco nad jeziorem Como, 21 września 1910 roku, w rodzinie, w której ojciec był inwalidą wojennym, a matka była nauczycielką.
Po wczesnych latach szkolnych w kolegium, gdzie zresztą wyróżniał się nauką, w 1923 roku zaczął pracować jako księgowy w olejarni, a następnie do 1936 roku jako urzędnik w farbiarni i robotnik w fabryce mechanicznej.
Pomimo trudnych warunków życia w tamtych latach, zajmował się studiami sztuki antycznej w kościołach i muzeach, interesując się również sztuką współczesną, aż uzyskał prywatnie maturę artystyczną w Brerze.
Zwolniwszy się z fabryki, przeprowadził się do Florencji i zapisał na Akademię, gdzie pod opieką Felice Careny uzyskał dyplom z pracą na temat Giotta, zdobywając maksymalną ocenę.
W 1937 roku, dzięki dochodom ze sprzedaży trzech obrazów wystawionych na konkursie pejzażowym w Lecco, odbył podróż do Paryża, gdzie zobaczył oryginalne dzieła ukochanego Cézanne’a i Picassa.
W 1940 wszedł w skład grupy Corrente, która czerpała inspirację z uniwersyteckiego czasopisma "Corrente di vita giovanile", kierowanego przez Ernesta Treccaniego, podążając za jej ekspresjonistycznym kierunkiem francuskim, od van Gogha po Fauvistów.
W 1945 ożenił się z Anną, a w kolejnym roku zapisał się do Partii Komunistycznej, do której należał przez pół roku; był to rok trudny pod względem ekonomicznym, ale owocny pod względem kulturowym, gdyż podpisał Manifest Realizmu, przystąpił do Frontu Nowych Sztuk i zorganizował swoją pierwszą wystawę indywidualną w galerii Il Camino w Mediolanie. W tym roku, dzięki stypendium uzyskanemu od Lionella Venturi, mógłby mieszkać w Paryżu przez dwa lata wraz z Renato Birollim, lecz po dwóch miesiącach wrócił do Mediolanu, ponieważ nie potrafił malować; mimo to poznał i odwiedził studio Picassa, spotkał Braque’a, Domingueza, de Staëla, Sartre’a i Camus’a.
Następnie, tuż po XXIV Biennale w Wenecji (1948), gdzie wystawiał się wspólnie ze wszystkimi artystami Frontu Nowych Sztuk, ukształtowała się pozycja Morlottiego, który wraz z Birollim odszedł od członków „realistów” grupy.
To właśnie w latach 50. powstały jedne z kluczowych dzieł sztuki informalnej, nie tylko włoskiej, lecz także europejskiej, z pewnością związane z doświadczeniem artystów takich jak Wols, Fautrier, de Staël, a także Pollock i De Kooning.
Biennale wielokrotnie prezentowało jego prace: w 1950, w 1952 wraz z Grupą Ośmiu, w 1954 z salą zaproponowaną przez Giovanniego Testoriego (dzieła wystawione następnie zniszczono), w 1962 z wygraną nagrodą (ex aequo z Capogrossim) przyznaną artyście włoskiemu, w 1964 w sekcji „Sztuka dzisiaj w muzeach”, w 1972 z salą indywidualną, w 1988 z kolejną wystawą w pawilonie poświęconym Włochom i w sekcji poświęconej przeglądowi „Front nowej sztuki na Biennale 1948”.
W 1986 i 1992 był zapraszany na Quadriennale Narodowe Sztuki w Rzymie.
Najważniejsze całokształtowe wystawy ostatniej dekady to te z 1987 r. w Locarno i w Mediolanie, oraz z 1994 r. w Ferrarze, zrealizowane po śmierci, która nastąpiła 15 grudnia 1992 roku w Mediolanie.