Agathe Toman - Orange Sunset - XL

Ta praca należy do „KOLLEKCJI DZIELONEJ” artystki. Fotograficzny wydruk artystyczny na papierze błyszczącym z ziarnistością. Zima 2025.
Podpis na dole po prawej. Numeracja na dole po lewej. Podpisane i ponumerowane, datowane z tyłu. Wydrukowano w Biarritz, Francja. Certyfikat autentyczności, uzupełniony i podpisany przez artystkę, zostanie również przekazany nabywcy. Fotografia sprzedawana bez ramki, aby była wysłana zwinięta.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francusko-austriacko-czeskim pochodzeniu, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo poezję, a także rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach pracy jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, dziewięć lat temu Agathe poczuła potrzebę skupienia się wyłącznie na swojej twórczości artystycznej. Obecnie od trzynastu lat mieszka w Landes; Agathe jawi się jako obiecująca postać współczesnej sceny artystycznej, doceniana zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Kotyta w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były wystawiane na licytacjach trzykrotnie, co świadczy o jej szybkim awansie i akceptacji w kręgach prestiżowych w środowisku sztuki. Jej wybitne wkłady w różne festiwale, w tym Art Paris, przyniosły jej ogromny sukces, umacniając obecność w licznych kolekcjach prywatnych na całym świecie.

Paleta Agathe faworyzuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretny chromatyzm w ruchu. Jej malarstwo używa czystych pigmentów, tuszy, olejnych i akryli o powalającej intensywności, które skłaniają do ponownego nawiązywania kontaktu z tym, co ukryte, przenosząc widza poza to, co widzialne. Płótno ma moc, oferuje echo własnych doświadczeń.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie dezorientującą siłę przyciągania. Jej fotografie, dzięki kaleydoskopowym abstrakcjom, budzą w nas spokojne doznania, wspomnienie doskonałej bezwładności — tej, która była naszym początkiem. Setki jej wierszy wyznaczają jej wszechświat rytmem liryzmu cechującym jej twórczość. Pierwszy zbiór zatytułowany „You will have to learn to smile again” ukazał się zimą 2024.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest również głęboko zaangażowana w studia nad psychoanalizą w analizie transakcyjnej, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. To poszukiwanie wzbogaca jej proces koncepcyjny, pozwalając jej integrować bardzo głębokie wymiary psychologiczne w sztukę, która czerpie z nowych faktur.

Agathe nie oddziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Koncentruje swoje dzieła na takich tematach jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te kierunki myślenia nie są jedynie obecne w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej prace były doceniane i celebrowane w wielu prestiżowych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co odnotowuje jej znaczący wpływ na współczesną sztukę.

Agathe Toman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, dając poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak ona to postrzega i przemienia w sztukę. Doświadczenia, którymi dzieli się z wielką hojnością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie więzi między psychiką a ciałem, tka dialogy między umysłem a materią. Pytam o ich sposób funkcjonowania w ich środowisku, o połączenia, które nawiązują, oraz o drgania, zarówno postrzegane, jak i niedostrzegalne, które z nich wypływają.
Badaam tematy takie jak tożsamość, pamięć, natura ludzka i relacja między jednostką a otoczeniem. Moje dzieła są nacechowane emocjonalną głębią i pewnym napięciem, zapraszając widza do refleksji wewnętrznej, otwierając drogę do nieświadomości.

Zapisuję tę wolę w samej materialności moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, monochromatyczne, zniuansowane, tam gdzie ciemność koexists z jasnością, gdzie niebieski iskrzy w kontakcie z czernią lub zapala się sam. Jesteśmy w stanie braku/obecności światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie są każdą absolutną kreacją, uwolnioną od jakiejkolwiek imitacji, wywołującą czystą emocję, pobudzającą przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób lustrem tych ukrytych wewnętrznych aspektów.

Szczególna koordynacja między moimi rękami a pigmentami, węglami, długopisem i farbami, poprzez depozyt materii na papierze lub na płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Zwiększona osobliwość.
Pracuję tak, aby utrwalić ruch materii, gęstość światła, wlewając w to siebie, aby obudzić Ja.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. Ta nieodgadniona intensywność, silnie stonowana, subtelnie rozpalana, która nas zniewala i zalewa. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności przekształcają obserwatora swoją siłą. Pojawienie się śladu zdecydowanie unikalnego, lirystycznej abstrakcji, moje prace to autop portraity, portrety części mnie.
Mówię, że moje twórczości to „materializacje stanów psychicznych”, pejzaże ludzkie, nici mojej duszy, zapraszające innych, by się w nich rozpłynęli.
Ich wartość nie jest estetyczna, leży w drganiu, które moje prace wywołują w spojrzeniu. To dwie wrażliwości, które spotykają się, a nie dwie oddzielne indywidualności. To proces żywy. Prace przekraczają natychmiastowość. Traktuję je jak istoty aktywne, tworzące nowe więzi między Nami, w nas samych.

Oglądający staje się z kolei twórcą, nadając dziełu życie w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do drogi ku nowemu spojrzeniu na swoje Bycie, na siebie, świat i innych.

Jeśli widz zechce się teraz zaprosić, pojawią się rezonanse psychiczne, które zgadzają się i synchronizują w jednej wspólnej symfonii, rozpoczyna się dialog, odczuwa się rytm. Anamorficzny obraz jej duszy rysuje się, nieuchwyty odblask. To poetyckie doświadczenie.
Intensywne i potężne obecności. Wymagające doświadczenie.

Chcę, by moje prace doskonaliły ludzkie umysły, ostrzyły dusze i by emocje znalazły w nich echo, by słowa w nich brzmiały.
Co jest ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas, i efekt tego spotkania.

„Psychiczny ból jest związany z wszystkim, co wymyka się procesu symbolizacji podmiotycznej. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane lub oczekuje na zapis psychiczny. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń lub pewnych myśli, ale także dlatego, że pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchu i pochłaniacza i wędrują w bezruchu.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, strona 146.

#exclusivephoto