Franz Hellens - Oeil-de-Dieu - 1925

Dla wielkiego miłośnika literatury francuskiej - Wydanie oryginalne

Franz Hellens - Oeil-de-Dieu - Paryż, éditions Emile-Paul frères, 1925 - 341 stron - 12 x 19 cm.

Stan: bardzo dobry. Delikatne zżółknięcia. (zob. zdjęcia)

Track i trace.
Profesjonalne zapakowanie.
Wysyłka ubezpieczona.


------------------------------------------------

Franz Hellens to pseudonim Frédérica Van Ermengema, urodzonego 8 września 1881 r. w Brukseli i zmarłego 20 stycznia 1972 r. w tym samym mieście, będącego powieściopisarzem, poetą, eseistą i krytykiem sztuki belgijskim.

Franz Hellens jest synem bakteriologa Émile’a van Ermengema (1851-1932). Do 12 roku życia mieszkał na majątku swoich rodziców w Wetteren niedaleko Gandawy. Wstąpił do jezuickiego kolegium Sainte-Barbe w Gandawie. Następnie podjął studia prawnicze. Uzyskał licencjat, a w 1905 r. doktorat. Nie lubił pracy adwokata, został praktykantem w Bibliotece Królewskiej, potem w Bibliotece Parlamentu; później był głównym bibliotekarzem.

W 1907 r. poślubił Marguerite Nyst (1888-1958), córkę człowieka literatury Ray Nysta.

Mieszkał w Paryżu od 1947 do 1971 r.

Pod wpływem Edgara Poe’a jest uznawany za jednego z najważniejszych przedstawicieli literatury grozy w Belgii. Był także niestrudzonym animatorem belgijskiego piśmiennictwa, w szczególności periodyków początkowo nazywanych Signaux de France et de Belgique, a później Le Disque vert (1922-1941). To on odkrył Henri Michaux, zanim rolę przejął Jean Paulhan. Michaux był również członkiem redakcji pisma Le Disque vert w latach 1923–1925, publikując tam wiele swoich pierwszych utworów, z których część później została zebrana w Qui je fus. Pismo ukazywało się ponownie od 1952 do 1954, redagowane wspólnie przez Franza Hellensa i Reného de Soliera. Michaux darzył Hellensa dużym podziwem, zwłaszcza za jego powieść Mélusine (1920), o czym pisał m.in.: „poeta, powieściopisarz, pisarz – jego twórczość jest rzadko spotykana w różnorodności – napisał w tak wielu formach – często rezygnujemy z poszukiwań [...] Taka wyobraźnia, jakiej mało kto ma – zaczyna od zera i biegnie ku nieskończoności.”

Académie française przyznała mu Prix de l’Académie w 1943 r., nagrodę za dzieło napisane w języku francuskim przez obcokrajowca w 1958 r. oraz Prix du rayonnement de la langue et de la littérature françaises w 1971 r.