Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Sztuka współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Reliqua - Apollo
- Rok 2026. Wydanie nr 1/40 - Podpisane i autentyzowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: Odmrażanie na zimno proszków marmuru i kamienia
- Stan doskonały




Kolekcja RELIQUA

Reliqua to kolekcja przedmiotów rzeźbiarskich badająca relację między materią, pamięcią a istotą. Każdy element prezentuje się jako erodowany monolit, oznaczony przez czas, który skrywa w sobie fragment klasyczności: twarz, detal anatomiczny, obecność zawieszona między ruina a sacralnością.
Dzieło konfiguruje się jako symboliczny i funkcjonalny pojemnik, zdolny pomieścić to, co niewidoczne: wspomnienia, emocje, zapachy.

Kolekcja wywodzi się z pojęcia relikwii: przedmiotów, które przetrwają czas, niosą znaczenie i pamięć. Monolityczna forma nawiązuje do archetypu kamienia, elementu pierwotnego i wiecznego, podczas gdy erozja powierzchni sugeruje upływ lat, działanie czynników naturalnych i ciągłą przemianę materii.
Fragment klasyczny osadzony staje się świadectwem, resztą piękna, która przetrwa i ponownie się pojawi. Na granicach między chronionym, ukrytym a uwięzionym.

Reliqua zaprojektowano jako obiekt hybrydowy między sztuką a designem:
- pojemnik na esencje płynne lub perfumy
- dyfuzor do wnętrz z gałązkami
- symboliczny strażnik wspomnień osobistych
- dekoracyjny element o silnym efektcie materialnym
Każda funkcja jest drugorzędna w stosunku do wartości wywołującej skojarzenia przedmiotu, która zaprasza do intymnej i osobistej relacji.

Każdy sztukowy egzemplarz wyprodukowano w 40 egzemplarzach, jednak każdy jest unikalny: różnice koloru, wady i znaki czynią każdą Reliqua niepowtarzalną.











MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam badania skoncentrowane na materii, na jej przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z wysokiej jakości i złożonymi materiałami takimi jak proszki marmuru i kamień, naturalne pigmenty, tereny armeńskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich jako proste narzędzia ekspresji, lecz jako żywe obecności, niosące czas, historię i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytualny niż rzeźbiarski: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpadki, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem źródłowym dla moich prac.
Chodzi o materiały, które niosą już w sobie historię. Rozkładam je i rekonstruuję, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowego warunku. Każde dzieło wyłania się z kruchej równowagi między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwością, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Droga przybiera formę przemiany, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznej dimension. Wykorzystuję materiały, które już miały swoje istnienie, rozkładam je i rekonstruuję, by generować nowe formy i tożsamości. Każde stworzenie rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej przemiany.
Badanie konfrontuje się z materiałami, które uosabiają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i podatne. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reakcji, utleniania i przekształceń w czasie. Ta kondycja czyni materię czynnym uczestnikiem pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe, ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podległa, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Autodidakt, zbudowałem swoją drogę poprzez eksperymentowanie, obserwację i słuchanie. Podejście nie ma na celu kontroli, lecz prowadzenie materiału w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których współistnieją fragmenty, ślady i braki, i które odradzają się.
Ta praktyka eksploruje materię jako żyjący archiwum. Rzeźby powstają jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwaniem a przemianą, przywracając materii głęboko współczesną i ludzką wymiarowość.