Barberot Sylvain - suspended spaces

Ta dzieło jest odlewem mojej bryły wykonanej z pianki poliuretanowej i pokrytej czarnym materiałem. Odnosi się do włoskiej rzeźby z końca XVIII wieku. Te dzieła, często w marmurze, przedstawiają całkowicie zasłonięte ciała kobiece z oszałamiającą precyzją.
Dzieło sztuki z samej definicji jest vanitas. Odzwierciedla pragnienie artysty, by stać się przedmiotem własnej egzystencji i przetrwać upływ czasu, oraz odnosi się do vanitas idei artysty-demiurga. Pamięć nie jest utwierdzona, pozostaje jako przyszłość, nigdy nie zakorzenia się w nieskończoności. Jej zniknięcie jest jej jedynym wyjściem.
To dzieło należy zawiesić na ścianie.

Międzynarodowy artysta, którego praca opiera się na dychotomii między pamięcią a zapomnieniem. Pamięć moim zdaniem jest niezbędnym elementem łączącym nasze ciało ze światem. Jednakże, podczas gdy nasza kultura usiłuje wyryć historię dłutem, ja wytrwale hamuję, dekonstruuję, a nawet wymazuję własną pamięć. To ogromne przedsięwzięcie – praktyka zapomnienia…
Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od której jest zależne, a wręcz jej potrzebujące. Ona je buduje, modeluje i przekształca. A jeśli anamneza, tłumaczona z greckiego jako powrót wspomnień, ja ją tropię, by lepiej od niej się odseparować.