Sylvain Barberot - Suspended spaces

To dzieło jest odlewem mojego popiersia wykonanego z pianki poliuretanowej i pokrytego czarną zasłoną z tkaniny. Odnosi się do włoskiej rzeźby końca XVIII wieku. Te dzieła, często w marmurze, przedstawiają całkowicie zakryte ciała kobiet z porażającą precyzją.

Dzieło sztuki jest z samej natury vanitas. Odrs? Nie, poprawię: Dzieło sztuki jest z samej natury vanitas. Ono odzwierciedla pragnienie artysty, by upostaciować siebie, aby przetrwać czas, i odpowiada na próżność idei demiurga-artysty. Pamięć nie jest stała, pozostaje w nadchodzeniu, nigdy nie zakorzenia się w nieskończoności. Jej zniknięcie jest jedynym sposobem.

Artysta międzynarodowy, którego praca opiera się na dychotomii między pamięcią a zapomnieniem. Pamięć według mnie jest niezbędnym elementem łączącym nasze ciało ze światem. Jednak podczas gdy nasza kultura usiłuje dłutem wyryć historię, ja staram się hamować, dekonstrukować, a nawet wymazać własną pamięć. Wielkie przedsięwzięcie, jakim jest ćwiczenie zapomnienia…

Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od której zależy lub wręcz której potrzebuje. Ona je buduje, modeluje i przekształca. A jeśli anamneza, wywodząca się z greckiego jako powrót wspomnień, dla mnie oznacza ich odszukiwanie, to by lepiej od nich odejść.