Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle

- Rzeźba współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Fragmenty-Herkules
- Rok 2026. Wydanie nr 1/8 - Podpisana i autentykowana przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: Odlewanie na zimno proszków marmuru i kamienia
- Stan doskonały



Kolekcja FRAGMENTY

Porównanie ze sztuką klasyczną stanowi kluczowy element tej kolekcji. Te formy, historycznie kojarzone z ideą doskonałości, wieczności i zbiorowej pamięci, przyjmują rolę punktu wyjścia i podlegają procesowi fragmentacji i redefinicji.
Forma nie jest już postrzegana jako stabilna jedność, lecz jako stan przejściowy. Zostaje przerwana, rozłożona na części i ponownie złożona, ujawniając własną niestabilną naturę. Objętość się otwiera, rozdziela na bloki i fragmenty, tworząc nową strukturę, w której czas nie jest już ukryty, lecz staje się widocznym elementem.
Ta napięcie eliminuje pomysł doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, ujawnia swoją kruchość. Forma klasyczna przetrwa, ale przemieniona: nie jest już symbolem nieśmiertelności, lecz obecnością przenikniętą przez czas, narażoną na przemianę i przywróconą do nowego wymiaru.



MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwija badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami, takimi jak proszki marmuru i kamień, naturalne pigmenty, ziemie armenińskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich jedynie jako narzędzi wyrazu, lecz jako żywe obecności, nosicielki czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytuał niż rzeźbę: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, opuszczone lub zapomniane. Fragmenty i odpadki, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem do moich prac.
Chodzi o materiały, które niosą w sobie już swoją historię. Rozkładam je na części i recomponuję, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowego bytu. Każde dzieło wyłania się z delikatnego równowagi między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, czyniąc widocznym moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Dalsza droga ma postać przemiany, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznej konfiguracji. Wykorzystuję materiały, które już miały swoje istnienie, rozkładam je i rekonstruuję, aby generować nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między destrukcją a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej przemiany.
Badanie konfrontuje się z materiałami, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i kruche. To, co wydaje się niezmiennym, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reakcji, zaniania i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materiał czynnym uczestnikiem pracy, zaangażowanym w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako doświadczenie żywe i ludzkie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Samouk, zbudowałem swoją ścieżkę poprzez eksperymenty, obserwację i słuchanie. Podejście nie ma na celu kontroli, lecz towarzyszenie materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają sposób funkcjonowania pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i odnawiają się.
Ta praktyka eksploruje materię jako żywy archiwum. Rzeźby pojawiają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głęboko współczesny i ludzki wymiar.