Abbé Prévost / André-E. Marty - Manon Lescaut - 1941

Manon Lescaut, de l'Abbé Prévost – Ilustracje André-Édouard Marty

Egzemplarz numerowany na pergaminie Hermine z Papeteries Boucher

L’Histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut – tytul pełny – ukazuje się po raz pierwszy w 1731 roku jako siódmy tom Mémoires et aventures d’un homme de qualité, zanim autor ponownie ją opracował i powiększył w 1753 w edycji, która obecnie uznawana jest za autorytatywną. Powieść opowiada, w formie pamiętników dyktowanych przez des Grieux nabywającego narratora z przechodnia, o wyniszczającej miłości młodego człowieka z dobrego domu do Manon Lescaut – młodej kobiety o wyjątkowej piękności, która nieustannie waha się między szczerym uczuciem do des Grieux a nieodpartą potrzebą luksusu, która popycha ją ku innym opiekunom. Ta śmiertelnie nieszczęśliwa miłość prowadzi des Grieux do moralnego i społecznego upadku: opuszcza seminarium, zdradza rodzinę, wikła się w oszustwa, doświadcza więzienia i degradacji. Manon, skazana za nieporządek obyczajowy i deportowana do Luizjany, ginie w ramionach des Grieux po emotywnej ucieczce przez pustynię – zakończenie przejmujące w swej powściągliwości. Montesquieu, czytając powieść w kwietniu 1734 roku, formułuje jej centralny paradoks: bohater jest łajdakiem, a bohaterka – prostytutką, lecz wszystkie ich działania motywowane są miłością – która zawsze stanowi szlachetny motyw, mimo że postępowanie bywa niskie.

L’abbé Antoine François Prévost d’Exiles (1697-1763), defrokowany benedyktyn, dziennikarz i płodny romancier, jest jedną z najbardziej osobliwych postaci literatury francuskiej XVIII wieku. Manon Lescaut, zjęta i skazana na spalenie w latach 1733 i 1735, pozostaje jego najczęściej czytaną i najbardziej kochaną pracą, przetłumaczoną na cały świat i zaadaptowaną na operę przez Auber (1856) i Puccini (1893).

André-Édouard Marty (París, 1882 – 1974) należy do wybitnych ilustratorów francuskiego okresu Art déco. Wykształcony w École des Beaux-Arts w atelier Fernanda Cormona, był jednym z czterech nielicznych artystów, którzy współpracowali przy każdej kolejnej edycji La Gazette du Bon Ton (1912-1925), współtworzył Vogue, Harper’s Bazaar i Vanity Fair, ilustrował około pięćdziesięciu dzieł literackich – Baudelaire’a, Flauberta, Maupassanta, Colette, Prousta. Jego wrodzona wrażliwość na elegancję ubioru i scenografię towarzyską, świetlista paleta i kompozycje z plamami koloru dodanymi do szablonu czynią z niego naturalny wybór do zilustrowania powieści, której okres historyczny – panowanie Ludwika XV – i scenerie towarzyskie – alkowy, karety, spacery – odpowiadają dokładnie jego wrażliwości graficznej.

Paris, Éditions du Rameau d’Or, zakończono druk 15 kwietnia 1941 r. In-8° kwadratowy [20 × 14 cm], miękka oprawa, kolorowa okładka z obwolutą, 221 stron. Bardzo dobry stan zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz.