Paolo Fedeli - Atmosfera Veneziana

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Uczył się w Instytucie Sztuki w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza w dziedzinie Sztuka. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i w wielu innych miejscach. Obecny w kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w wielu kolekcjach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w pismach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych krajowych przeglądach sztuki, uzyskując istotne cytowania i uznanie krytyków. Od 1979 roku po dzień dzisiejszy zdobył aż sto siedemdziesiąt sześć pierwszych nagród w konkursach malarskich Paolo Fedeli jest arcynicznym pieśniarzem natury.

DIZIONO DI LUI:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Narrator nieprawdopodobnych i niepoznawalnych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrowanie między Toskanią a anonimowym metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie panoramy architektoniczne podobają się w absurdzie globalizacji, może nas również zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między zabudowaniami, wzgórzami, czystymi niebiosami, nocnym światłem, błyszczącymi ulicami wilgotności, barwami dymu: nie ma w nim istot żywych, jak gdyby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen ominęły wyobraźnię artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki wszelkie odniesienia do społeczeństwa lub, mówiąc precyzyjniej, do realizmu.
Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z Nim, gdyby wziąć odpowiednie dystanse między słowami a kolorami:
Trzeba też, abyś nie wybierał swoich słów bez pewnych błędów:
nic nie jest droższe od szarej piosenki, w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź jak najdalej od zabójczej przenikliwości,
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które powodują łzy w oczach błękitu!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto zatem klucz do odczytu Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpiono przez ogólnikowość niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów dysonujących zastąpiono przez zawieszoną ciszę nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpiono sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi