Paolo Fedeli - Dentro Venezia

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył szkołę artystyczną w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza Sztuk. Zrealizował liczne wystawy indywidualne w ITAlii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Jest obecny na kilku Stałych Wystawach. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w magazynach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Udział wziął w najważniejszych przeglądach sztuki narodowej, zdobywając istotne cytaty i krytyczne wyróżnienia. Od 1979 roku do dziś zdobywa aż 176 pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli to narrator ukrytej natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Opowiadacz niemożliwych i niepoznanych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi. Jego wędrówka po Toskanii i anonimowej metropolii współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie architektoniczne pejzaże zlewają się w absurcie globalizacji, może nas zaskakiwać. Podobnie jak ewolucja jego języka. Mimo to dostrzegamy subtelną więź między chatekami, wzgórzami, jasnymi niebem, nocnymi światłami, błyszczącymi ulicami mokrymi od wilgoci, szorstkimi atmosferami smogu: nie ma tam nigdy istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, umknęły wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społeczeństwa, a mówiąc dokładniej, do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując właściwe dystanse między słowami a kolorami:

"Następnie musisz nie wybierać swoich słów bez pewnego błędu:
nic nie jest droższe od szarej pieśni, w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź jak najdalej od zabójczej bystrości
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!"

Oto zatem klucz interpretacyjny Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpione została przez mgłę niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów dysonansowych zastąpione zostały przez zawieszoną ciszę nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpiono sublimacją wizualnej poezji.

Paolo Levi