Paolo Fedeli - Scorcio di Venezia

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut sztuki w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza 'Arte. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w |talia i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych. Jest obecny w kilku Wystawach Stałych. Jego prace figurują w licznych zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w pismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w największych krajowych przeglądach sztuki, zdobywając istotne cytaty i uznania krytyków. Od 1979 roku do dziś zdobył aż 176 Pierwszych Nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli to cantore arcano natury.

DICONO DI LUI:

Paolo Fedeli to malarz o absolutnej elegancji. Narrator improbably i niepoznawalnych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
II jego wędrówka między Toskanią a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie panoramy architektoniczne podobają się sobie w absurdzie globalizacji, może nas zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. A jednak widzimy subtelną więź między zabudowaniami, wzgórzami, klarownymi niebami, nocnymi światłami, błyszczącymi od wilgoci drogami, dusznymi atmosferami smogu: nie ma nigdy istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, unikali wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć z swojej poetyki jakiekolwiek odniesienia do społeczeństwa lub, szerzej, do verismo. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, po uwzględnieniu należnych dystansów między słowami a kolorami:
Należy potem, byś nie wybierał
swoich słów bez pewnego błędu:
nic n jest bardziej drogie od szarej piosenki
w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź tak daleko, jak to tylko możliwe od zabójczej bystrości
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które powodują, że oczy błękitnego płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto więc klucz do odczytu Paolo Fedeli: |'autoreferencialità i zaskoczenie, zastąpione przez mglistość niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów rozbieżnych zastąpione przez zawieszony w milczeniu brak obecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpione zostało sublimacją sztuki wizualnej.

Paolo Levi