Paolo Fedeli - Magica Venezia

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Uczył się w Instytucie Sztuk Pięknych w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza w dziedzinie Sztuka. Zorganizował wiele wystaw indywidualnych w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wiele innych miejsc. Obecny jest na kilku stałych ekspozycjach. Jego prace znajdują się w wielu kolekcjach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w magazynach i codziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych międzynarodowych przeglądach sztuki zbiorowej, uzyskując istotne cytowania i uznania krytyków. Od 1979 roku aż do dziś zdobył aż siedemsetdziesiąt sześć pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest kanto­rem arcymistycznej natury.

O NIM MÓWIĄ:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Opowiadacz o bezludnych i niepoznanych zdarzeniach, o pytaniach bez odpowiedzi.
Jego wędrowanie między Toskanią a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zacierają się w absurdzie globalizacji, może być również dla nas zaskakujące. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między zagrodami, wzgórzami, jasnymi nieb, światłem nocnym, błyszczącymi ulicami wilgocią, atmosferami zanieczyszczonymi smogiem: nie ma w nim istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, unikali wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społecznego, a raczej do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiedni dystans między słowami a kolorami:

Następnie trzeba nie wybierać
słów bez pewnego błędu:
najcenniejsza jest szara piosenka,\nw której niepewność łączy się z precyzją.
Zjedź jak najdalej od zabójczej bystrości,
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które doprowadzają oczy błękitu do łez!
Weź elokwencję i skręć jej szyję!
Oto więc klucz do odczytu Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpione zostały przez zamglenie niepewności. Retoryka codzienności i hałas odmiennych głosów zastąpione zostały przez zawieszoną ciszę nieobecności. Przedstawienie tego, co do rozpoznania należy, zastąpione zostało przez sublimację wizualnej poezji.

Paolo Levi