Paolo Fedeli - Castel Sant'Angelo Roma

PAOLO FEDELI urodził się we Florencji w 1957 roku. Uczył się w instytucie sztuki w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza „Sztuka”. Zrealizował liczne wystawy osobiste w Włoszech i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i w wielu innych miejscach. Brał udział w różnych Stałych Wystawach. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych narodowych przeglądach zbiorowych sztuki, zdobywając istotne wzmianki i uznanie krytyków. Od 1979 roku aż do dziś zdobył aż siedemdziesiąt sześć pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest artynistą, który czci naturę.

O MNIE:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Opowiadacz rzadkich i niepoznawalnych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrówka między Toskanią a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne przypominają się w absurdy globalizacji, może być również zaskakująca. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy delikatne powiązanie między zagrodami, wzgórzami, czystymi niebkami, nocnym światłem, lśniącymi ulicami pełnymi wilgoci, duszną atmosferą smogu: nie ma tu istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, unikali wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć z jego poetyki jakiekolwiek odniesienie do społecznego, a dokładniej, do realizmu.
Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodził się z nim, zachowując odległość między słowami a kolorami:
"Następnie musisz nie wybierać swoich słów bez pewnego błędu:
-nic nie jest droższe od szarej pieśni, w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź jak najdalej od zabójczej bystrości,
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które sprawiają, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!"
Oto zatem klucz do odczytu Paolo Fedeli:
-self-referencjalność i zaskoczenie zastąpiły go ulotnością niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów dysonansowych zastąpił milczeniem zawieszonym w nieobecności. Przedstawienie rozpoznawalnego zastąpił sublimacją obrazu wizualnego.

Paolo Levi