Paolo Fedeli - Manhattan

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Uczęszczał do instytutu sztuki w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza „Arte”. Zorganizował wiele wystaw indywidualnych w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych. Jest obecny na kilku stałych wystawach. Jego dzieła znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w największych przeglądach sztuki zbiorowej w kraju, odnosząc istotne cytowania i krytyczne nagrody. Od 1979 roku aż do dziś zdobył aż sto siedemdziesiąt sześć pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli to śpiewak tajemnic natury.

MÓWISZ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Narrator nieprawdopodobnych i niepoznawalnych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi. Jego wędrówka między Toskaną a anonimową metropolią współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, może być zaskakująca. Także zmiana jego języka artystycznego. Jednak dostrzegamy delikatne połączenie między zabudowaniami, wzgórzami, klarownymi niebami, nocnym światłem, błyszczącymi ulicami z wilgocią, duszącymi atmosferami smogu: nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, umknęły wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społeczeństwa, a mówiąc dokładniej – do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie odstępy między słowami a kolorami:
"Konieczne jest potem, byś nie wybierał swoich słów bez błędów: nic nie jest tak drogie jak szara piosenka, w której niepewność łączy się z precyzją. Idź tak daleko, jak tylko możliwe od zabójczej bystrości, od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu; które doprowadzają do łez w oczach błękitu! Weź mowę i skręć jej kark!" Oto więc klucz interpretacyjny Paolo Fedeli: autoreferencyjność i zaskoczenie zastąpione przez mgłę niepewności. Retoryka codzienności i gwar rozmów odmiennych głosów została zastąpiona przez zawieszoną ciszę nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpiono sublimacją poezji wizualnej.

Paolo Levi