Paolo Fedeli - Prime luci nella Metropoli

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Uczęszczał do instytutu sztuki w Sienie, zdobywając dyplom Mistrza 'Arte. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, Rosji, Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych miejscach. Obecny w kilku stałych wystawach. Jego prace znajdują się w wielu publicznych i prywatnych zbiorach. Jego działalność była recenzowana w pismach i codziennych gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych ogólnych przeglądach sztuki krajowej, osiągając istotne cytowania i krytyczne uznania. Od 1979 roku do dziś zdobył aż sto siedemdziesiąt sześć Pierwszych Nagród w konkursach malarskich Paolo Fedeli jest cantore arcano della natura.

DICONO DI LUI:

Paolo Fedeli to malarz o absolutnej elegancji. narrator rzadkich i niepoznanych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi.
Jego wędrowanie między Toskaną a anonimowym metropolia zachodniego świata współczesnego, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, może także nas zadziwiać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną łączność pomiędzy zabudowaniami, wzgórzami, czystymi niebiosami, nocnym światłem, błyszczącymi ulicami wilgocią, dusznymi atmosferami smogu: nie ma tu istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen omijały wyobraźnię artysty, który chciał wykluczyć z poetyki jakiekolwiek odniesienie do społecznego, a mówiąc dokładniej, do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiedni dystans między słowami a kolorami:
"Należy też, byś nie wybierał swoich słów bez pewnego błędu: nic nie jest cenniejsze niż szara piosenka, w której niepewność łączy się z precyzją. Idź jak najdalej od zabójczej przenikliwości, od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu; które sprawiają, że oczy niebieskiego płaczą! Zabierz elokwencję i skręć jej kark!"
Oto więc klucz do odczytu Paolo Fedeli: autoreferencjalność i zaskoczenie zastąpione przez mgłę niepewności. Retoryka codzienności i hałaśliwość głosów dysonantycznych zastąpione przez unoszące milczenie nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpione zostało przez sublimację wizualnej poezji.

Paolo Levi