Christophe Huchet de Quenetain - Pierre Garnier - 2003

Zakończenie
Uwagi

Załączniki
-Arbre genealogique de Pierre Garnier
-Chronologie de Pierre Garnier
-Sources manuscrites et imprimees
-Catalogue des meubles
Bibliografia

Ten wybitny stolarz z XVIII wieku, którego twórczość rozciąga się na ponad pięćdziesiąt lat, ilustruje ewolucję stylów, od rokoka po neoklasycyzm. Dodatkowo, co wyjątkowe, jego reputacja była tak wielka, że przetrwała okres rewolucyjny. Dzięki niezaprzeczalnemu talentowi i umiejętności dostosowywania się do zmienności gustu, Pierre Garnier będzie liczył wśród swojego klienteli bardzo bogate postacie królestwa, które złożą mu znaczące zamówienia: skarbnik finansów Germain Baron, markiz de Contades, księżna de Mazarin, a przede wszystkim markiz de Marigny, dyrektor generalny ds. Budynków.

W okresie panowania Ludwika XV, choć wydaje się, że rzadko korzysta z marqueterii kwiatowych, Garnier ceni natomiast marqueterię geometryczną z rombów, krzyżyków, a także fornirowanie liści rozmieszczonych w różny sposób. Te okładziny bywają czasem podzielone na sekcje, jak w technice „surimpression” (nakładanie) przez bardzo zawiłe i silnie splecione obramowania.

Ale wraz z Leleu, Oeben, Montigny, Riesenerem, Garnier pozostaje przede wszystkim jednym z promotorów i jednych z najbardziej oryginalnych mistrzów stylu „à la grecque”, pierwszego etapu powrotu do antyku, ogólnie dzisiaj nazywanego stylem Louis XVI. Formy silne, stałe zapożyczenia z architektury, dekor dość okazały, ale przede wszystkim o dużej rygorystyczności: wszystkie te elementy odnajdujemy w dziele neoklasycznym Garniera. Z kolumnami o szerokich żłobieniach, które stanowią niemal „znak rozpoznawczy” Garniera i równocześnie lub niezależnie od nich, inny element może być uznany za swoistą wyłączność stolarza: nóżki toczone w kształcie śruby, z brązu złoconego.