Jean-Claude Novaro - Wazon - Szkło

Giovanissimo (13 lat), Jean-Claude Novaro odwiedzał co czwartek hutę szkła w Antibes, w pracowni stworzonej przez Eloi Monoda (inżynier ceramiki) i jego żonę.
Tak więc rozpoczął bardzo wcześnie praktykę w obecności dwóch mistrzów rzemiosła szklarskiego (Linosky i Lopez). Utalentowany, podjął się tworzenia różnorodnych prac wykraczających poza to, co oferowała tradycyjna huta: to właśnie ten znak zdradzał jego pasję i predyspozycje do szkła.
Został mistrzem szklarzy w wieku 20 lat. Decyzję o założeniu własnej huty (w Biot) podjął po kolejnych 10 latach razem z żoną, z celem tworzenia nowych, oryginalnych dzieł. Na początku było ciężko, bo aby tworzyć, trzeba zapomnieć o wszystkich nawykach wypracowanych na przestrzeni czasu i mieć solidne podstawy chemiczne.
To Lopez, jego pierwszego mistrza szklarza, zawdzięczał rozwiązanie wielu problemów technicznych. Od tamtej pory wszystko potoczyło się bardzo szybko: antykwariusz odkrył jego prace i zakupił około trzydziestu z nich.
Na targu w Paryżu odniosł sukces.
Postanawia wtedy na jakiś czas osiedlić się w Paryżu, ale brakuje mu Południa i postanawia wrócić do Biot. W tym okresie staje się bardzo kreatywny: czuje się wolny i postanawia intensywnie poświęcić się swojej pracy badawczej. To właśnie w tym czasie powstała Galeria Novaro wewnątrz huty Biot.
W 1987 roku brał udział w wystawie w Musée des Arts Décoratifs w Paryżu w gronie najwybitniejszych mistrzów szklarzy. Cztery jego prace zostały wybrane podczas inauguracji wystawy otwieranej przez Jacka Langa, ministra Kultury.
Sława nadciąga. Wiele galerii na świecie interesuje się Novaro: jest poszukiwany w Japonii, Niemczech, Belgii i Stanach Zjednoczonych.
Novaro zmarł w Monachium 30 grudnia 2014 roku.
Dziś uznawany na całym świecie, Novaro nadal zachwyca nas swoimi oryginalnymi i unikatowymi dziełami.