Salvatore Fiume (1915-1997) - Odalisca

Dzieło, spójne z graficzną produkcją Salvatore Fiume (1915–1997) z lat 60. i 70., odzwierciedla kilka charakterystycznych cech języka Fiume: połączenie figuratywności i dekoracji - użycie płaskich plam i wyrazistych znaków - sensualność nigdy nie czysto erotyczna, lecz zawsze przeniknięta wymiarem symbolicznym i niepokojącym. Wszechświat kobiecy był jednym z centrów jego poszukiwań malarskich i formalnych. Był wielkim podróżnikiem, odwiedzał odległe i egzotyczne miejsca w poszukiwaniu coraz to nowych motywów inspiracji. Po powrocie z podróży przywoził wrażenia wywołane przez postacie kobiece, które spotkał, czerpiąc z nich inspirację do swoich prac. Odaliski, młode i piękne kobiety przeznaczone do konkubinatu, były bardzo ukochanym motywem malarza. W tym dziele odaliska, o silnym ładunku erotycznym, leży półnaga na boku. Dzieło odzwierciedla zainteresowanie Fiume egzotyką i wpływ artystów takich jak Gauguin, widoczny w ciepłych tonacjach i silnych kontrastach barwnych. Malarz, rzeźbiarz, architekt, pisarz i scenograf włoski. Jego pierwsza oficjalna wystawa, obejmująca prace Wyspy posągów i Miasto posągów, która pozwoliła mu zyskać duże zainteresowanie krytyków i nawiązać kontakty z instytucjami artystycznymi i kulturalnymi na świecie, odbyła się w 1949 roku w Galerii Borromini w Mediolanie; tam dzieło malarza zostało zakupione zarówno przez dyrektora Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Alfreda H. Barr Jr., do ekspozycji w swoim muzeum, jak i przez kolekcję Jucker z Mediolanu. Serigrafia z oryginalnym podpisem ołówkiem w dolnym prawym rogu Numeracja 90/90 z lewej

Wymiary dzieła:
Bez ramy: wysokość 46 cm, szerokość 56 cm
Z ramą: wysokość 64 cm, szerokość 74 cm