Sergio Romero - Estructura

Płótno przygotowane do rozciągnięcia na blejtram o wymiarach 92 x 65 cm. Dostarczane w sztywnej tubie i zwinięte.

To dzieło stanowi część niedawnych badań malarskich, w których gest automatyczny, struktura przestrzenna i symboliczna powtórzają się w jeden wspólny język wizualny. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się impulsywne lub spontaniczne, każde z nich rodzi się z procesu obserwacji i wyczyszczania, wywodzącego się z wcześniejszego, bardziej architektonicznego i precyzyjnego dzieła, rozwijanego przez lata przy pomocy markerów, rysunku liniowego i manualnej konstruowania przestrzeni.

W tej nowej serii ta precyzja nie znika: ulega przemianie.

Linia przestaje zachowywać się wyłącznie jako kontur czy struktura i zaczyna działać także jako energia, rytm i fizyczne rozszerzenie na powierzchni. Gest zostaje wyzwolony, ale nadal istnieje wewnętrzny system organizacji. Znaki się powtarzają, trasy przecinają, napięcia równoważą się, a przestrzeń jest ograniczona przez niewidzialną architekturę, która trzyma całą kompozycję.

Każde dzieło funkcjonuje jak ruchomy mapa mentalna:
warstwy pamięci, impulsów, tras i struktur emocjonalnych współistniejących na tej samej płaszczyźnie. Pozorny chaos jest przesiąknięty świadomymi decyzjami dotyczącymi gęstości, pustki, równowagi, nasycenia i kierunku wzrokowego.

Powtarzanie ram, orbit, nerwowych linii i okrągłych jąder tworzy własną gramaturę rozpoznawalną w całej serii. Nie chodzi o przypadek ani całkowitą automatyczność, lecz o badanie sposobu przekładu myśli, napięcia i wrażliwości na współczesne malarskie pismo.

Farba akrylowa zastępuje tutaj część sztywności rysunku technicznego obecnością bardziej ciała i fizyczności. Dzieło nie jest już jedynie budowane: również się dzieje. Ślad zachowuje pamięć ruchu, czasu i bezpośredniego gestu, zawsze utrzymując ten sam znak wizualny, który definiuje całość badań.

Te elementy oscylują między:

rysunkiem a malarstwem,
kontrolą a ekspansją,
az architekturą i automatyzmem,
pisaniem a abstrakcją.

Wynikiem jest seria, która proponuje własny, wizualny język, w którym intensywność gestu koexists z surową, wewnętrzną strukturą, a każda kompozycja działa jako bezpośrednie przedłużenie systemu mentalnego, emocjonalnego i przestrzennego w stałej transformacji.