Sergio Romero - Topografía

Płótno przygotowane do montażu na blejtramie o wymiarach 92×65 cm. Dostarczane w sztywnej tubie i zwinięte.

To dzieło jest częścią niedawnych badań malarskich, w których gest automatyczny, struktura przestrzenna i symboliczne powtórzenie stają się jednym wspólnym językiem wizualnym. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się impulsywne lub spontaniczne, każdy z nich wyrasta z procesu obserwacji i oczyszczania, pochodzącego z wcześniejszego dzieła znacznie bardziej architektonicznego i precyzyjnego, rozwijanego przez lata przy użyciu markerów, rysunku liniowego i manualnej konstrukcji przestrzeni.

W tej nowej serii ta precyzja nie znika: ulega przemianie.

Linia przestaje zachowywać się wyłącznie jako kontur lub struktura i zaczyna działać także jako energia, rytm i fizyczna ekspansja na powierzchni. Gest zostaje uwolniony, ale nadal funkcjonuje wewnętrzny system organizacyjny. Znaki się powtarzają, trasy przecinają, napięcia równoważą się, a przestrzeń wyznaczana jest przez niewidoczną architekturę, która podtrzymuje całą kompozycję.

Każde dzieło działa jak myślowa mapa w ruchu: warstwy pamięci, impulsy, trasy i struktury emocjonalne współistniejące na jednym planie. Pozorny chaos przebiegają decyzje świadome dotyczące gęstości, pustki, równowagi, nasycenia i kierunku wzrokowego.

Powtórzenie ram, orbit, nerwowych linii i okrągłych jąder tworzy własną, rozpoznawalną w całej serii gramatykę. To nie kwestia przypadku ani czystego automatyzmu, lecz badanie tego, jak przetłumaczyć myśl, napięcie i wrażliwość na współczesne malarskie pisanie.

Figury akrylowe zastępują tu część sztywności rysunku technicznego obecnością bardziej ciała i fizyczną obecnością. Dzieło nie buduje się już tylko: także się dzieje. Linie zachowują pamięć ruchu, czasu i bezpośredniego gestu, zachowując zawsze ten sam wizualny znak, który definiuje całość badań.

Te elementy oscylują między:

rysunkiem a malarstwem,

kontrolą a ekspansją,

architekturą a automatyzmem,

pisaniem a abstrakcją.

Wynikiem jest seria, która proponuje własny język wizualny, w którym intensywność gestu koexists z rygorystyczną, wewnętrzną strukturą i gdzie każda kompozycja działa jako bezpośrednie przedłużenie systemu mentalnego, emocjonalnego i przestrzennego w nieustannej transformacji.