Sergio Romero - Origen

Ta praca jest częścią niedawnych badań malarskich, w których gest automatyczny, struktura przestrzenna i symboliczny powtórzenie stają się jednym wspólnym językiem wizualnym. Chociaż na pierwszy rzut oka mogą wydawać się impulsywne lub spontaniczne, każdy z nich rodzi się z procesu obserwacji i oczyszczania wynikającego z wcześniejszego dzieła znacznie bardziej architektonicznego i precyzyjnego, rozwijanego przez lata przy użyciu markerów, rysunku liniowego i ręcznej konstrukcji przestrzeni.

W tej nowej serii ta precyzja nie znika: ulega przemianie.

Linia przestaje zachowywać się wyłącznie jako kontur czy struktura i zaczyna działać także jako energia, rytm i fizyczna ekspansja na powierzchni. Gest zostaje uwolniony, ale wciąż istnieje wewnętrzny system organizacyjny. Znaki powtarzają się, trasy przecinają, napięcia równoważą się, a przestrzeń zostaje ograniczona przez niewidzialną architekturę, która utrzymuje całą kompozycję.

Każde dzieło funkcjonuje jak ruchoma mapa mentalna:
czy warstwy pamięci, impulsy, trasy i struktury emocjonalne współistnieją na tej samej płaszczyźnie. Pozorny chaos przenikany jest świadomymi decyzjami dotyczącymi gęstości, pustki, równowagi, nasycenia i kierunku wizualnego.

Powtarzanie kadrów, orbit, linii nerwowych i jąderek okrągłych tworzy własną gramatykę rozpoznawalną w całej serii. Nie chodzi tu o przypadek ani o czysty automatizm, lecz o badanie nad tym, jak przetłumaczyć myśl, napięcie i wrażliwość na współczesny zapis malarski.

Płótno akrylowe zastępuje tu część sztywności rysunku technicznego bardziej cielesną i fizyczną obecnością. Dzieło nie powstaje już tylko poprzez budowę: także się dzieje. Ślad zachowuje pamięć ruchu, czasu i bezpośredniego gestu, zawsze pozostając tym samym wizualnym znakiem, który definiuje całość badań.

Te piece oscylują między:

rysunkiem a malarstwem,
kontrolą a ekspansją,
aarchitekturą a automatyzmem,
pismem a abstrakcją.

Rezultatem jest seria, która proponuje własny język wizualny, w którym intensywność gestu współistnieje z rygorystyczną wewnętrzną strukturą i gdzie każda kompozycja działa jako bezpośrednie przedłużenie systemu mentalnego, emocjonalnego i przestrzennego w stałej transformacji.