Alessandro Zezzos (1848-1914) - Luce in Cattedrale

Alessandro Zezzos (Wenecja, 12 lutego 1848 – Vittorio Veneto, 1914) Światło w Katedrze
wymiary z ramą cm 70x48.
kolekcja prywatna
......................................................

Urodzony w Wenecji, z matką Wenecjanką i ojcem Grekiem[1], po ukończeniu studiów klasycznych obrał Akademię Sztuk Pięknych w Wenecji, gdzie brał również udział w kursach Pompeo Molmentiego. Wśród jego kolegów z akademii byli między innymi Alessandro Milesi, Bartolomeo Bezzi, Guglielmo Ciardi, Antonio Dal Zotto, Pietro Fragiacomo, Emilio Marsili, Augusto Sezanne, Ettore Tito, Luigi Nono i Giacomo Favretto.

Pod wpływem ostatniego, z którym był bliskim przyjacielem, poświęcił się scenom weneckim o luźniejszej, siedemnastowiecznej scenerii[2], specjalizując się głównie w akwareli[3].

Artysta zaczął zyskiwać rozgłos w 1871 roku, gdy Molmenti napisał do L'arte in Italia artykuł, w którym chwalił talent trzech młodych weneckich malarzy: Federico Zandomeneghi, Guglielmo Ciardi i Alessandro Zezzos[4].

W 1873 roku wystawił w Wenecji obrazy Scena rodzinna i Né sposo né figlio; w 1877 roku, w Paryżu, I saltimbanchi i I piccioni di San Marco[5].

W 1892 zrealizował ilustracje do The Grand Canal, rozdziału z dziennika podróży Ore italiane Henry’ego Jamesa.

Działał głównie w rodzinnym mieście, ale po śmierci żony, w 1904, zaczął podróżować za granicę, przebywając w Londynie, Berlinie, Wiedniu i Paryżu, gdzie przebywał do 1910 roku[6].

W 1907 roku, podczas krótkiego pobytu weneckiego, Umberto Boccioni nawiązał kontakt z Zezzosem, który zaszczepił w nim zainteresowanie akwafortą[7].