René Magritte (1898-1967), after - De Belofte

René Magritte - De man met de bolhoed (after) - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Naam: René Magritte
Titel: De belofte / La Promesse
Type: Originele kunstposter - Hoog kwalitatieve Offsetdruk/posterprint naar origineel werk uit 1954
Uitgeverij: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Stijl: Modern - Surrealisme

Karakteristieken:
- Perfecte staat: A+
- 70 x 50 cm
- Gesigneerd in druk
- Naar orgineel werk van magritte uit 1950

EXTRA INFO KUNSTENAAR:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 november 1898 – Schaarbeek, 15 augustus 1967) był belgijskim malarzem sztuki surrealistycznej.

René Magritte w pierwszej kolejności pracował jako projektant w fabryce tapet, a później stworzył również wiele afis.

Debiut Magritte’a w malarstwie był kubistyczny, futurystyczny i abstrakcyjny, pod wpływem swojego przełożonego pracy Victora Servranckxa w fabryce tapet UPL (les Usines Peters-Lacroix, w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgia de Chirico, w 1925 roku, zaczęła się asymilacja surrealistycznych elementów w pracach Magritte’a. Chirico przedstawia przedmioty bardzo realistycznie, lecz w całkiem różnych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób Chirico podkreśla tajemniczość świata obiektów. Także konwencjonalny porządek i rozmieszczenie rzeczy są w ten sposób ironizowane.

Magritte tworzył przede wszystkim obrazy (olejne na płótnie), ale także gouache, przedmioty i kolaże.

Pod kierunkiem E.L.T. Mesensa brał udział w czasopiśmie Oesophage i w 1927 roku otrzymał pierwszą indywidualną wystawę w galerii "Le Centaure" w Brukseli.

Między 1927 a 1930 Magritte przebywał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja została uhonorowana przyjaźnią Paula Éluarda i André Bretona, który w 1924 roku napisał Manifest Surrealizmu. Gdy Breton zażądał pewnego razu od Magritte’a zdjęcia naszyjnika z krzyżykiem, postanowił wrócić do Brukseli.[1]

Gdy w 1930 roku Galeria Le Centaure, z którą Magritte był związany kontraktem, zbankrutowała, E.L.T. Mesens mógł wykupić wszystkie jego prace, wówczas około 200 sztuk.

W 1934 Magritte i jego otoczenie zastosowali technikę cadavre exquis również do obrazów naśladujących eksperymenty językowe, gdzie wiersz był pisany przez kilku poetów.

Między 1934 a 1937 Magritte pod pseudonimem 'Emair' tworzył plakaty filmowe dla niemieckiego dystrybutora dźwiękowego Tobis Klangfilm. Archiwum Miasta Leuven przechowuje siedem afiszów zaprojektowanych przez Magritte’a.

Podczas II wojny światowej Magritte pracował i przebywał w francuskim Carcassonne. Fałszował sztukę, aby utrzymać się na życie. Miało to głównie dotyczyć prac Chirico, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, między 1940 a 1946 rokiem, Magritte, na prośbę agenta, nieco wzbogacił swoją paletę o akcenty impresjonistyczne (tzw. „okres Renoira”). Taki styl sprzedawał się lepiej.

W 1945, po powrocie do Belgii, został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 krótko malował w stylu kreskowym, ale bez sukcesu.[1] W krótkim czasie jednak Magritte wrócił do wcześniejszego, niemal fotorealistycznego stylu, nieco ostrzejszego z powodu nerwowego stosunku do poprzedniego surrealistycznego otoczenia (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarny humor Magritte’a często prowadził go do mrocznej figury, dodatkowo „nadkręconej” przez czasami niemożliwie niemożliwe nazwy, które nadawał swoim dziełom.

W 1953 Magritte stworzył dekoracje ścienne w Casino w Knokke nad belgijskim wybrzeżem, na zamówienie rodziny Nellens. Są one obecnie chronione przez Królewską Komisję ds. Zabytków i Krajobrazu. W 1960 roku został uhonorowany belgijską Nagrodą Państwową za całokształt twórczości. Był to pierwszy raz, gdy nagroda państwowa została przyznana malarzowi.

W latach 50. XX wieku prace Magritte’a cieszyły się dużym zainteresowaniem nabywców z Nowego Jorku. To wyjaśnia obecność prac Magritte’a w amerykańskich kolekcjach do dzisiaj. Znane jest również jego najsłynniejsze dzieło La Trahison des Images (1928-29) znajdujące się tam.

Magritte zmarł w 1967 roku w Schaarbeek na skutek raka trzustki, gdzie również został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Większość dorobku Magritte’a należy stylistycznie do surrealizmu, jednego ze znaczących kierunków sztuki XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Prawdopodobnie odnosi to do faktu, że Magritte odnalazł swoją matkę nagą w Samberze po tym, jak popełniła samobójstwo.

Dzieła Magritte’a, podobnie jak dzieła na przykład Salvadora Dalii i Carela Willinka, są bardzo precyzyjnie namalowane, co podkreśla realistyczny efekt przedstawień, które w rzeczywistości nie istnieją.

Najbardziej znanym dziełem Magritte’a bez wątpienia jest La Trahison des Images (1928-29) lub „Zdrada przedstawienia” z namalowanym napisem: Ceci n’est pas une pipe pod bardzo realistycznym obrazem fajki. W tym dziele René Magritte maluje fajkę z napisem pod spodem: „To nie jest fajka” (Ceci n’est pas une pipe). Chce w ten sposób przypomnieć sobie i oglądającemu, że mamy do czynienia z płótnem malowanym olejami, czyli obrazem, a nie prawdziwą fajką. Każde odniesienie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka jest w istocie ideą, mającą swój początek w umyśle.

Poprzez ciągłe pytanie siebie i zdolność do zwodzenia, Magritte zmusza nas do myślenia o sztuce. W tym kontekście mogą być postrzegane również tytuły prac Magritte’a. Te tytuły zwykle nie mają związku z tematem obrazu. Późniejsi artyści konceptualni poprowadzili tę linię do skrajności przez instalacje, performances lub happeningi, redukując dzieło sztuki do idei. To także krytyka artystów, którzy uważają, że muszą wiernie oddawać rzeczywistość, jak późniejsi hiperrealistyczni artyści. René Magritte uważał, że zadaniem malarza jest umieszczanie rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze rodzi więcej pytań niż odpowiedzi. Dowodem jest obraz syreny, przedstawionej z rybą w głowie i ludzkimi nogami. Charakterystyczne jest także przedstawienie bardzo realistycznie namalowanej ryby, która od ogona przekształca się w świecącą, płonącą cygarę z dymem krążącym nad nią (malarstwo „l'Exception” 1963). Prace Magritte’a świadczą również o niezwykłej mistrzostwie techniki malarstwa olejnego na płótnie.

W dużej części twórczość Magritte’a ukazuje metamorfozę, przemianę jednego przedmiotu w inny. Czasem prace są także niemożliwe w innych aspektach, na przykład seria domów mieszkalnych w nocy, z jasnym niebem nad nimi, w dzień. Lub księżyc, który zawiesza się nad gałęziami drzewa. Sowy lub inne ptaki wyłaniają się z ziemi.

Jest on spokrewniony z następującymi artystami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki