Manuel Pinazo (1956) - Reflexiones

Artysta: Manuel Pinazo
Sagunto 1956

Reflexiones
Obra malowana naturalnymi pigmentami na płótnie przyklejonym do deski
O wymiarach 61,5 x 62,5 cm bez ramy (63 x 64 cm) z ramą
To dzieło jest refleksją na temat zlecenia, jakie otrzymał M. ROTHKO dla restauracji „Four Seasons Restaurant” w Nowym Jorku
Po podpisaniu kontraktu na namalowanie 50 metrów kwadratowych restauracji złamał umowę, widząc, że w tej restauracji będą jedli nowi bogacze, podejmując decyzję, że żaden z jego obrazów nie będzie służył jako dekoracja miejsca takiego jak to
Obecnie te obrazy znajdują się w Tate Gallery w Londynie jako dar od artysty
REFLEKSJA to pytanie, czy sztuka jest dla kilku czy dla wszystkich
Na obrazie M. Pinazo tworzy grupowanie z 6 małych obrazów tworzących jeden i połączonych w środku barami pomalowanymi pigmentami złota, aby kontrastować refleksję

GEOMETRIA ROZSZERZONA
Przez Pedra Alberto Cruza

Język abstrakcyjny, w którym toczy się cała twórczość Manuela Pinazo, jest bezpośrednim skutkiem przemyśleń, które rygor geometryczny doświadczył w okresie postmodernizmu, a także ekspansji, jaką malarstwo dokonuje poza granicami tradycyjnych. Pierwszym wyróżniającym elementem jego malarstwa jest wprowadzenie błędu, „niedoskonałości” w tłumaczeniu określonych schematów geometrycznych z długą tradycją od awangard. Dzieło Pinazo powtarza modele kompozycyjne oparte na pasach pionowych lub poziomych, równoległych i w różnych kolorach, szachownice lub powtórzenie figur geometrycznych jak prostokąt. Gdy obserwuje się, szczegółowo, każdą z tych kompozycji, widać, że chłodny racjonalizm, na którym opiera się abstrakcja geometryczna, został poddany subwersji poprzez wprowadzenie różnych nieregularności: linie lekko pochyłe i tym samym nie całkiem proste; różne odstępy między różnymi pasami koloru; piony, które przerywają się i łamią rytm dzieła; lub, oczywiście, wesoły kolor - o echem malarza Matisse’a - a czasem z naiwnym charakterem, który podważa metafizyczną władzę, z której tchnie wiele abstrakcji geometrycznej awangardy.
Jednak proces dekonstrukcji geometrii abstrakcyjnej, który prowadzi Manuel Pinazo, nie kończy się na tym pierwszym poziomie krytyki. Istnieje również „drugi poziom”, który artysta utrwala wraz z upływem lat i który wnosi interesujące wnioski. Po pierwsze, w linii pracy kontynuującej abstrakcję postmalarllową z lat 80., autor grywa z potencjałem rzeźbiarskim malarstwa poprzez łączenie kilku dzieł, które burzą tradycyjną ideę konturu/ramy kwadratowej lub prostokątnej.