Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul

Litografia Joana Miró (*)

To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych początkowo przez Miró’a do ilustrowania księgi wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić samemu), napisaną przez Tristana Tzarrę w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum z bawełny, o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Pieczęć wydawcy oraz Spadkobierstwa Miró na odwrocie kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacja:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym tomie sztuki, dzięki czemu zachowała doskonały stan).

Dzieło będzie starannie manipulowane i zapakowane w płaski karton wzmocniony. Wysyłka zostanie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczęszczał do akademii La Llotja przeciw woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów. Jego emocjonalne pejzaże, które formują jego osobę i jako artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w regionie Baix Camp, będzie przeciwwagą dla intelektualnego rozgardiaszu, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej twórczymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego oraz wystawiał razem z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na różnych wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Wzmacniający impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swoje wygnanie we Francji i osiadł na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się wtedy na pracach rzeźbiarskich i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig, a następnie Mallorca, było determinujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz naturą stanowią tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademickiego stylu, dążąc nieustannie do dzieła globalnego i czystego, niezależnego od żadnego konkretnego nurtu. Zawartość form i publicznych manifestacji, to za pomocą samego materiału plastycznego Miró ukazuje swoją buntowniczość oraz wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfowe obrazy Miró rysowane bezpośrednio na kamieniu, przy minimalnej liczbie szkiców przygotowawczych, mają twórczą świeżość przypadkowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczęszczał do akademii La Llotja przeciw woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które formują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, małe miasteczko w Baix Camp, stanie się przeciwwagą dla intelektualnego zgiełku, który panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej twórczymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arp, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti’ego, a także wystawiał z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na licznych wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Miró opuści wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, którego zawsze pragnął. Skupił się wtedy na pracach rzeźbiarskich i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakotwiczenie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Mallorca, stało się decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otaczającą przyrodą stanowiły tło dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademickiego formalizmu, nieustannie poszukując dzieła globalnego i czystego, nieprzyłączonego do żadnego ruchu. Zawartość w formach i publicznych wyrażeniach, to poprzez sam fakt plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne wokół niego. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyskotliwe, spontaniczne i amorfowe obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu z bardzo niewieloma szkicami przygotowawczymi, mają twórczą swadę przypadkowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało powierzone Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.