Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

*Z powodu zamknięcia wysyłka wyruszy w dniu 18/06/26*

- Sztuka rzeźbiarska współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Frammenti-Nefertiti
- Rok 2026. Wydanie nr 6/8 - podpisane i poświadczone przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlewanie na zimno proszków marmuru i kamienia
- Stan: doskonały


Kolekcja FRAMMENTI

Porównanie z rzeźbą klasyczną stanowi istotny element tej kolekcji. Te formy, historycznie kojarzone z ideą doskonałości, wieczności i zbiorowej pamięci, są przyjmowane jako punkt wyjścia i poddawane procesowi fragmentacji i redefiniowaniu.
Forma nie jest już postrzegana jako stabilna jedność, lecz jako stan przejściowy. Zostaje przerwana, rozszczepiona i ponownie złożona, ujawniając własną niestabilną naturę. Objętość się otwiera, rozdziela na bloki i fragmenty, tworząc nową strukturę, w której czas nie jest już ukryty, lecz staje się widocznym elementem.
Ta napięcie eliminuje ideę doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, ujawnia własną kruchość. Forma klasyczna przetrwa, lecz przemieniona: nie jest już symbolem nieśmiertelności, lecz obecnością przenikasną przez czas, narażoną na przemiany i zwróconą ku nowemu wymiarowi.


MATTEO CIFFO

Urodzony w Biella w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam badania koncentrujące się na materiale, jego przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca wyrasta z bezpośredniego kontaktu z noble i złożonymi materiałami takimi jak proszki marmuru i kamienia, naturalne pigmenty, tereny armene, tlenki i metale. Nie traktuję ich jedynie jako narzędzi ekspresji, lecz jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytualny niż rzeźbiarski: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozfragmentowane, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z prac innych rzeźbiarzy, stają się surowcem do moich prac.
Mamy do czynienia z materiałami, które noszą w sobie już jakąś historię. Rozkładam je i ponownie składaję, generując formy, które nie należą już do swojego wcześniej stanu, lecz do nowego conditioned. Każde dzieło wyrasta z delikatnej równowagi między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Dalsza ścieżka ma charakter transformacyjny, przekraczający tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już przeszły przez własną egzystencję, rozkładam je i rekombinuję, aby generować nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między destrukcją a regeneracją, między utratą a pamięcią, uwidaczniając stały stan przemiany.

Badanie konfrontuje się z materiałami, które ucieleśniają głębokie sprzeczności: pozornie wieczne i niedostępne, ale jednocześnie wrażliwe i kruchliwe. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reagowania, utleniania i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materia częścią aktywną pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność przejawia się jako żywa i ludzka doświadczenie. Materia nie jest podległa, lecz staje się współautorką, pozostawiając na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Autodiaktyczny autor, zbudowałem swoją ścieżkę poprzez eksperymentowanie, obserwację i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Rezultujące formy odzwierciedlają funkcjonowanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i odradzają się.

Ta praktyka bada materię jako archive żywe. Rzeźby pojawiają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przekształceniem, przywracając materii głęboko współczesną i ludzką wymowę.