Matteo Ciffo - Origini - Teschio 2

*CZAS OTWOCZENIA WYSYŁKA WYSTARTUJE W DNIU 26/06/18*

- Rzeźba współczesna Mattea Ciffa (Włochy - 1987). Tytuł Origini - Czaszka 2
- Rok 2025. Wydanie nr 1/40 - Podpisane i autoryzowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlew woskiem tracony w brązie
- Doskonałe warunki


Kolekcja ORIGINI

Przed fragmentacją.
Przed architekturą pamięci.
Przed blokami, erozjami i niemożliwymi odbudowami.

Origini narodził się jako pierwszy kontakt z materialną archetypową substancją istoty ludzkiej: czaszką.
Nie jako symbol śmierci, lecz jako struktura pierwotna, macierz, absolutne świadectwo czasu.

Te prace w brązie reprezentują początek poszukiwań, które później doprowadzą do kolekcji Frammenti.
Jeśli Frammenti bada pamięć złamaną, ruinę i rekonstrukcję tożsamości poprzez moduły geometryczne i architektury rzeźbiarskie, Origini stanowi jej początkową jądro: formę esencjonalną, z której wszystko pochodzi.

Brąz odgrywa tutaj kluczową rolę.
Materia wieczna, historyczna, niemal rytualna, utrzymuje powierzchnię jak skóra zużyta przez czas.
Pionowe nacięcia przecinają czaszkę jak warstwowania czasowe, sedymentacje pamięci, pierwotne ślady języka, który wciąż jest nieznany.

W Origini forma jest jeszcze nienaruszona.
Nie została złamana.
Jeszcze nie stała się fragmentem.

Ale już zawiera wszystko, co będzie później.

Dzieła z serii Frammenti powstają bowiem z tego wstępnego napięcia:
chęć przekształcenia klasycznego ciała w współczesny znalezisko, przerwania doskonałości poprzez pustkę, sześcian, erozję i zawieszenie.

Origini jest więc punktem zero poszukiwań.
Materia przodków, z której wyłaniają się kolejne architektury pamięci.

Gdzie Frammenti opowiada o rozkładzie tożsamości w czasie, Origini skrywa jeszcze nasiono primitive.







MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 rozwija badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą przechowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami takimi jak proszki marmuru i kamień, naturalne pigmenty, ziemie armeńskie, tlenki i metale. Nie traktuję ich jako proste narzędzia ekspresji, lecz jako żywe obecności, nosicielki czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytualny niż rzeźbiarski: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało stłuczone, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem źródłowym dla moich prac.
Chodzi o materiały, które już w sobie niosą historię. Rozkładam je i rekonstruuję, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowej kondycji. Każde dzieło wyłania się z delikatnego równowagi między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Dla mnie to ścieżka w postaci przemiany, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już istniały, rozkładam je i rekonstruuję, by generować nowe formy i tożsamości. Każde stworzenie rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej przemiany.

Badania konfrontują się z materiałami, które wcielają w sobie głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i podatne. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reagowania, utleniania i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materię aktywną częścią pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe i ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, pozostawiając na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Samouk, zbudowałem swoją drogę poprzez eksperymenty, obserwację i słuchanie. Podejście nie ma na celu kontroli, lecz towarzyszenie materiałowi w jego przemianie. Rezultaty odzwierciedlają funkcjonowanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i braki współistnieją i regenerują się.

Ta praktyka bada materię jako żywy archiwum. Rzeźby wyłaniają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwaniem a przemianą, przywracając materii głęboko współczesny i ludzki wymiar.