Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 15

SOLY CISSÉ

W swoich kolażach i obrazach stawia na scenę postaci torturowanych wątpliwością, na skraju kaprysów Natury rozstrojonowej przez Człowieka. Soly Cissé to artysta o twórczości proteicznej… Jego sztuka obejmuje różne media: kolaże, malarstwo, instalacje, wideo, rzeźbę, ... W każdej z jego realizacji, niczym wątek przewodni, pojawiają się jego istoty hybrydalne, jego zwierzęta, jego duchy, piktogramy, graffiti i sylwetki senoufo. Pojawiają się formy, uchwycone w ruchu koloru w syntezie, na granicy figury.

Niedokończone stworzenia i postacie należące do nieokreślonego etapu człowieczeństwa (wczesnego, późniejszego?) ludzkości. Dzieci, zwierzęta, wszyscy są uchwyceni frontalnie, ich twarze półszicą‑naszkicowane. Maluje, rzeźbi, formuje kraftowy papier, glinę, pracuje nad płótnami w serii graficznej, recyklinguje drewno. Soly Cissé bada ryzykowne, nieodkryte ścieżki. Żyje w nim zdrowy gniew, pewien swoich wpływów, by je nie cytować. Słuchając świata miejskiego, należy do tych, którzy potrafią spokojnie zrezygnować z przymiotnika „afrykański” bez żalu i bez żalu, bowiem Afryka dziś jest w nim, jako czynnik nowoczesności. Ślad, zadecydowany przez Cissé, nerwowy, zwinny, sięga połówkę, gdzie jego odlegli przodkowie pozostawili pędzel. Szybki, uchwytuje istotę poprzez brak, postacie rodzą się z bezkształtu bez wytrącania go. Zaledwie skinienie w stronę przeznaczenia.

Dzieło Soly Cissého wyróżnia się swoim charakterystycznym, spontanicznym zapisem graficznym. W jego kolażach duchy i niepokojące lub ochronne postacie nie ukazują bóstw danej kultury, lecz fantasmagoryjny świat.

U niego wyraźnie widać dążenie do wywołania żywej i dynamicznej napięcia. Im bardziej zagłębiamy się w jego mikrokosmos, zamieszkiwany przez duchy i potwory, tym wyraźniej ukazują się wielkie konfrontacje między intensywnymi błękitami a rażącymi żółciami. To w powolnym i cierpliwym odkrywaniu jego języka plastycznego harmonia powoli się odnajduje, wyważając równowagę.

„Tam bez wahania jest to artysta monumentalny, który idzie prosto do celu”.

Philippe Dagen (Le Monde)