Hans Hartung - T1971-R30 - Offset lithography - Licensed print 2008 - COA

Offsetowa litografia Hansa Hartunga (*).
Reprodukcja dzieła „T1971-R30”, wykonana przez Hartung w 1971 roku.
Wykonano na papierze Vellum o wysokiej gramaturze (220 g).
Wydawnictwo Arte-Paris.
Zezwolenie na druk zgodne z prawem przez Fundację Hartung-Bergman
Podpis na płaszczyźnie przez artystę.

Specyfikacje:

Wymiary: 65 x 85 cm
Rok: 2008
Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani wystawiane, always przechowywane w profesjonalnym archiwum sztuki, dlatego oferowane w doskonałym stanie).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie ostrożnie przetworzone i zapakowane w kartonową przesyłkę wzmocnioną. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie również ubezpieczenie transportu na wartość końcową dzieła z pełnym odszkodowaniem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Hans Hartung to znaczący niemiecki malarz, który uzyskał obywatelstwo francuskie, znany ze swoich abstrakcyjnych prac z czarnymi kaligraficznymi pociągnięciami na tle kolorów.
Urodził się w Lipsku w rodzinie fizyków. Jego dziadek był również samodzielnie malującym i kompozytorem. Pomiędzy 1915 a 1926 studiował języki klasyczne w Dresden Gymnasium i filozofię oraz historię sztuki na uniwersytecie oraz w Szkole Sztuk Pięknych w Lipsku. Później wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Dreźnie.
Latem 1926 roku podróżował rowerem po Francji, Włoszech i Hiszpanii. W 1931 po raz pierwszy wystawił w Dreźnie. W 1937 roku, na wystawie zbiorowej w Jeu de Paume w Paryżu (Francja), poznał wielkiego hiszpańskiego rzeźbiarza Julió González, który wywarł na niego głęboki wpływ. González udzielał mu wszelkiego rodzaju pomocy i zachęcał do podjęcia własnej ścieżki artystycznej.
W okresie przedwojennym Hartung osiedlił się w Paryżu, aby uniknąć reżimu nazistowskiego, i wystawiał w kilku galeriach. W 1938 roku brał udział w wystawie anty-nazistowskiej w Galerii New Burlington w Londynie (Wielka Brytania).
W 1939 został aresztowany w Hiszpanii, a następnie wstąpił do Legii Cudzoziemskiej na północy Afryki. W 1944 został ciężko ranny podczas oblężenia Belfortu i stracił nogę. Po wojnie przyjął obywatelstwo francuskie i w 1947 zorganizował ważną wystawę indywidualną w Paryżu.
Od samego początku trzymał się z dala od ruchu Bauhausu, któremu przypisywał jedynie chwilowy trend. Jego prace malarskie, całkowicie abstrakcyjne, odzwierciedlają jego poglądy na reprezentację rzeczywistości: wolny i czysty wyraz musi transcendować rzeczywistość. Szybkie pociągnięcie pędzla stało się charakterystyczną cechą jego metody pracy.
Prędkość w procesie twórczym była, według jego własnych słów, duchową potrzebą. Otrzymał kilka nagród, w tym Nagrodę Guggenheima w 1956 roku oraz w 1960 roku Grand Prix Internacional de la Biennale di Venezia.