Lou Loeber (1894-1983) - Zonnebloemen

Lou Loeber: Geranium — z La Lune en Rodage III (1928 / 1977)

Serigrafia na papierze, arkusz 30,5 × 30,5 cm, wydana przez Edition Panderma, Bazylea. Obraz powstał w 1928 roku i został wydany jako odbitka w 1977 roku jako część trzeciego tomu La Lune en Rodage. Z edycji 230 egzemplarzy; to egzemplarz bez numeru (także 65 egzemplarzy hors-commerce były również bez numeru).
Podpisany, datowany i zatytułowany „Geranium” ołówkiem. W stanie archiwalnym, doskonałym. Sprzedawany bez ramki.

Ta karta należy do jednego z najbardziej niezwykłych projektów wydawniczych powojennej awangardy. La Lune en Rodage była przenośną kolekcją sztuki nowoczesnej i współczesnej, koncepcją i wydaniem kolekcjonera i redaktora Carla Laszlo, opracowaną w trzech tomach w latach 1960, 1965 i 1977 i zawierającą w sumie około 180 prac, które razem śledzą dzieje awangardy artystycznej od lat pięćdziesiątych do seventies. Laszlo gromadził wkłady czołowych artystów okresu — wśród nich Lucio Fontana, Yves Klein, Piero Manzoni, Andy Warhol, Enrico Castellani i Michelangelo Pistoletto — którzy często dodawali prace stanowiące punkt zwrotny w ich twórczości. Wkład Castellaniego, na przykład, to jego pierwsze udokumentowane dzieło graficzne, a multiplikat Manzoni’ego Achrome jest jedyną pracą, jaką artysta wyprodukował. Trzymanie kartki z tej serii to trzymanie strony z autentycznego zbioru sztuki XX wieku.
Louise Marie Loeber, znana jako Lou Loeber, była artystką holenderską z Amsterdamu — malarką, malarką witraży, ilustratorką i grawerem — która pracowała głównie w idiomie niefiguratywnym, abstrakcyjno-geometrycznym i abstrakcyjno-figuratywnym. Studiowała w Państwowej Akademii Sztuk Pięknych w Amsterdamie w latach 1915–1918, opuszczając ją wcześniej, bo uznała ją za zbyt konserwatywną. W 1919 poznała malarza Toon Verhoefa, który wprowadził ją w socjalizm, De Stijl, kubizm i modernizm; inspirowana przez Alberta Gleizesa, Le Corbusiera i Mondriana, jej twórczość stała się bardziej wyważona i oszczędna. Kontynuowała badanie związku między sztuką nowoczesną a socjalizmem, decydując się na mnożenie swoich prac i utrzymanie niskich cen. W 1931 poślubiła artystę Dirka Koninga, podobnie jak ona będącego pacifistą, progresywnym, weganinem i socjalistą. Preferowała tematy przemysłowe i technologiczne, które przetwarzała na linie i kształty; podczas gdy uważała sztukę całkowicie abstrakcyjną za elitarystyczną i w swoich wcześniejszych pracach utrzymywała odniesienia do rzeczywistości, po wojnie złagodziła swoje poglądy socjalistyczne i pracowała głównie niefiguratywnie.

Pochodzenie:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Bazylea
Galerie von Bartha, Bazylea
Kolekcja prywatna, Bazylea