Masini Daniele - Archetipo

Paleta jest wyrafinowana i zrównoważona, typowa dla klasycznego malarstwa olejnego stosowanego do języków współczesnych:
Kontrast dopełniający: Szeroka plama płaskiego błękitu nieba stanowi neutralne, lecz żywe tło, które uwypukla ciepłe tony (ocre, ziemia cienia, ciemne czerwienie) postaci.
Światło: Nie ma jasno zdefiniowanego naturalnego źródła światła. Światło wydaje się emanować z wnętrza kształtów lub odbijać się na metalicznych i kamiennych powierzchniach, nadając dziełu tę zawieszoną i bezczasową atmosferę charakterystyczną dla metafizycznego surrealizmu. Postać centralna przypomina manekiny De Chirico lub „maszyny” Carrà, ale Masini je opróżnia z ich klasycznej statyczności, nadając im bardziej burzliwą materialną złożoność.
Tajemnica przestrzeni: Biały mur po lewej stronie i ciemna konstrukcja po prawej tworzą swoisty teatralny plan sceniczny. Widz ma wrażenie, że stoi przed artefaktem przyszłości, przeszłość w czasie cyklicznym, obiekt należący do czasu cyklicznego.