Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic print

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do ilustracji książki wierszy „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisana przez Tristana Tzary w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum bawełnianym wysokiej gramatury.
Podpisana na płycie.
Pieczęć wydawcy i sukcesji Miró na odwrocie kartki.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary podłoża: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok 2004
- Nakład: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym zestawie sztuki, dzięki czemu utrzymuje się w doskonałym stanie).

Dzieło będzie starannie manipulowane i pakowane w płaską kartonową paczkę wzmocnioną. Wysyłka będzie z potwierdzeniem doręczenia i numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w razie utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Poszedł do Akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego rozgardiaszu, w którym żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach razem z poetami surrealistami i najkreatywniejszymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego i wystawiał wraz z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impulsem ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, podczas II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedlił się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o którym zawsze marzył. Skupił się tam na rzeźbie i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig, a później na Majorce, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otaczającym środowiskiem naturalnym staną się tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, nieustannie poszukuje globalnego i czystego dzieła, niezawierającego przynależności do żadnego określonego ruchu. Zawarte w formach i publicznych manifestacjach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten konflikt sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najważniejszych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Doskonale spontaniczne i amorficzne obrazy Miró, narysowane bezpośrednio w skale przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą werwę losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Poszedł do Akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego rozgardiaszu, w którym żyje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach razem z poetami surrealistami i najkreatywniejszymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacomettiego i wystawiał wraz z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, podczas II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektował warsztat, o którym zawsze marzył. Skupił się tam na rzeźbie i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig, a później na Majorce, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otaczającym środowiskiem naturalnym staną się tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, nieustannie poszukuje globalnego i czystego dzieła, niezależnego od żadnego ruchu. Zawarte w formach i publicznych manifestacjach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najważniejszych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Doskonale spontaniczne i amorficzne obrazy Miró, narysowane bezpośrednio w skale przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą werwę losowych wersów Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte.