Agathe Toman - CLOUD #4 14/15

Dzieło to należy do „KOLEKCJI DZIELONEJ” artysty. Papier artystyczny wysokiej jakości błyszczący.
Fotografia artystyczna z ziarnem. Zdjęcie wykonane w Hossegor, Francja. Lato 2021.
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie jest oprawiona, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, wypełniony i podpisany przez artystę. Utwór numerowany, podpisany odręcznie z przodu i z tyłu.
Agathe Toman artystka od 2021 roku figuruje w Sotheby’s.

Biografia artystki :
Urodzona w 1989 roku, o francusko-austriacko-czeskich korzeniach, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo, poezję, rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne oraz latach spędzonych jako stylistka w domach haute couture francuskiej w Paryżu, dziewięć lat temu Agathe poczuła potrzebę skoncentrowania się wyłącznie na swojej twórczości artystycznej.
Dzisiaj osiadła w Landes od trzynastu lat, Agathe wyłania się jako rosnąca postać sceny sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Cotée chez Sotheby's od 2021 roku, jej prace były licytowane trzy razy, co świadczy o jej szybkim awansie i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowej. Jej znaczące wkłady w różne wystawy, w tym na Art Paris, przyniosły jej ogromny sukces, umacniając jej obecność w wielu prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe sprzyja głębokim odcieniom czerni i błękitu, dyskretny chromatyzm w ruchu. Jej malarstwo wykorzystuje czyste pigmenty, tusze, oleje i akryle o zdumiewającej intensywności, które dążą do ponownego nawiązania kontaktu z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza widzialne. Płótno wywiera moc, odpowiadając własnym doświadczeniom.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie destabilizującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe wprowadzają zamieszanie poprzez abstrakcyjne, kalejdoskopowe montaże; zalewają nas spokojnymi doznaniami, przypomnieniem doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem.
Setki jej wierszy rytmicznie kształtuje jej uniwersum liryką, charakteryzującą jej dzieła. Pierwszy zbiór poezji zatytułowany „You will have to learn to smile again” ukaże się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną, Agathe jest także głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w analizie transakcyjnej, którą kontynuuje od czterech lat w Paryżu. To podejście wzbogaca jej proces koncepcyjny, pozwalając integrować psychologiczne wymiary bardzo głębokie w jej sztuce, która nabiera nowych grubości.

Agathe nie oddziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoje dzieło na kluczowych tematach takich jak zdrowie psychiczne, środowisko oraz edukacja. Te kierunki myślenia nie są jedynie obecne w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej praca została rozpoznana i uhonorowana w wielu renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co odnotowuje jej znaczący wpływ w dziedzinie sztuki współczesnej.

Jacqui Ottoman nadal fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak ją postrzega i przekształca w sztukę. Doświadczenia, które dzieli z dużą szczodrością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie więzi między psychiką a ciałem, tka dialogy między umysłem a materią. Pytam o ich sposoby funkcjonowania w ich otoczeniu, o powiązania, które tworzą, oraz o wibracje, zarówno wyczuwalne, jak i niewyrażalne, które z nich wynikają.
Badałem tematy takie jak tożsamość, pamięć, ludzka natura i relacja między jednostką a jej środowiskiem. Moje prace są nacechowane emocjonalną głębią i pewnym napięciem, zapraszając widza do introspektywnego namysłu, otwierając drogę do nieświadomości.

Wkładam tę wolę w same materiałowe podstawy moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, monochromatyczne, nuances, gdzie ciemność koegzystuje z jasnością, gdzie błękit błyska przy kontakcie z czernią, lub sam świetnie się rozświetla. Jesteśmy w bezpośredniej obecności/nieobecności światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie stanowią każda absolutne stworzenia, wolne od imitacji, wywołujące czystą emocję, stymulujące przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się lustrem tych ukrytych, wewnętrznych aspektów.

Ścisła korespondencja między moimi rękami a pigmentami, węgielkami, długopisem i farbami, poprzez złożenie materii na papierze lub na płótnie. Moje techniki wykonania nigdy nie powtarzają się, rezultat jest niekontrolowany. Zwiększona indywidualność.
Pracuję więc nad utrwalaniem ruchu materii, gęstości światła, wlewając w to siebie, aby obudzić Ja.

Zawsze jest coś, czego się nie spodziewano. Coś nieoczekiwanego. To niesłowalne, silnie nasycone, subtelnie pobudzone, co nas podbija i zalewa. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności, przemieniają obserwatora swoją siłą. Narodziny śladu zupełnie unikalnego, lirycznej abstrakcji, moje prace są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje twórczości są „materializacją stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, niciami mojej duszy, zapraszającymi innych do ich zlania.
Ich wartość nie leży w estetyce, lecz w wibracjach, które moje dzieła wywołują w oglądającym. To dwie wrażliwości spotykają się, a nie dwie oddzielne jednostki. To proces, który jest żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jak istoty aktywne, tworzące nowe więzi między nami.

Oglądający staje się z kolei twórcą, ożywiając dzieło w alchemii rezonansów psychicznych.

Podejmuję drogę ku nowemu spojrzeniu na Ja, na świat i na innych.

Jeśli oglądający pozwoli się teraz zaprosić, to rezonanse psychiczne zgodzą się i dopasują w jedną wspólną symfonię, rozpoczyna się dialog, odczuwa się rytm. Anamorfoza jego duszy rysuje się, nieuchwytne odzwierciedlenie. To poetyczne doświadczenie.
Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje prace dopracowały ludzkie umysły, ostrzyły dusze i aby emocje znalazły w nich echo, aby słowa w nich rezonowały.
To, co jest ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas, i efekt tego spotkania.

„Psychiczna cierpienie jest związane ze wszystkim, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywnej. Cierpimy z powodu tego, co jest blokowane psychicznie, lub czekające na zapis psychiczny. Człowiek nie cierpi tylko z powodu wydarzeń, ani z powodu niektórych myśli, lecz ponieważ niektóre procesy w sobie nie znalazły lustra, echa, słuchania, recepty i pozostają w wędrówce.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopatologii klinicznej ogólnej, strona 146.

#Exclusive dfta