Bartolomeo Pinelli - Mitologia illustrata - 1897

Bartolomeo Pinelli, Mitologia ilustrowana. Wstęp i tekst opisowy Angelo de Gubernatis. Rzym, Maussier i Maruca, 1987. Oprawa edytorska w płónie z przymocowaną medalionem. Ilustracje autorstwa Barolomeo Pinelli. Ślady czasu na okładce - 2 wcięcia – rozpowszechnione wykwity. W aukcji bez rezerw!

Bartolomeo Pinelli (Rzym, 20 listopada 1781 – Rzym, 1 kwietnia 1835) był włoskim mistrzem ryciny, malarzem i ceramistą.

Bartolomeo Pinelli
Artysta graficzny niezwykle płodny, według najnowszych ocen wyprodukował około czterech tysięcy rycin i dziesięć tysięcy rysunków[1].

W swoich odbitkach ilustrował stroje włoskich ludów, największe dzieła literatury (Eneida, Boska Komedia, Orlando furioso, Jerozolima wyzwolona, Don Kichote de la Mancha, Manzoni) oraz motywy dziejów rzymskich, greckich, napoleońskich itp. Ogólny tematem najczęściej powtarzającym się było Rzym, jego mieszkańcy, jego zabytki, miasto starożytne i to współczesne. Miał wśród uczniów znanego portrecysty z Gorizii Giuseppę Tominza.

Jego praca jako ilustratora ma, oprócz wartości artystycznej, istotne znaczenie dokumentacyjne dla etnografii Rzymu, Włoch i Szwajcarii[2].

Biografia

Głowa upamiętniająca B. Pinelliego w Trastevere
Bogini Rzym i Król Rzymu, Muzeum Napoleońskie w Rzymie
Fresk w Willi Villoresi w Sesto Fiorentino
Gracze morra
Vera Trasteverina
Zbiór Kostumów Królestwa Neapolu:
"Kostium Neapolu"
Kąpielowicze
Pierwsza strona zbioru 15 Kostumów Szwajcarii
Plac św. Kosmy w Trastevere
Eneasz i bóg Tiberinus
Urodził się w Rzymie, 20 listopada 1781 roku, w rodzinie Giovanniego Battisty i Francescy Gianfarani, w budynku w dzielnicy Trastevere, który dziś nie istnieje, lecz w jego pobliżu znajduje się tablica pamiątkowa i brązowy popiersie ku jego czci.

Ojciec był rzeźbiarzem posągów dewocyjnych i wprowadził go w sztukę obróbki ceramiki. Jednak jego zdolności w sferze figuracji rozwijały się przede wszystkim poprzez techniki ryciny, rysunku i malarstwa. Najpierw kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Bolonii, miasta, do którego rodzina przeniosła się w 1792 roku, a potem w Akademii San Luca w Rzymie, do której wrócił w 1799 roku. W tym samym roku rozpoczął współpracę z Franzem Kaisermannem, dla którego malował postacie na jego akwarelowych widokach. W międzyczasie podjął studia, które rozkwitły (1807) w Albumie trzydziestu sześciu akwareli z Scenami i Kostumami Rzymu i Lazio.

Co do wyglądu fizycznego i zachowań napisał o nim ówczesny:

„Był Bartolomeo Pinelli średniego wzrostu, o żywych rysach i postawie; nosił bujną fryzurę, która w długich lokach opasywała mu twarz i opadała na czoło w koronach [...]; rysy twarzy były wyraźne, ale regularne, a miał jedynie drobne wąsy, co widać także na jego popiersiu ustawionym na Pincio. Zwyczaje miał kapryśne, kochający zbyt bardzo żart. Ubierał się niedbale jak lud, i zawsze widziano go krążącego po Rzymie w towarzystwie dwóch dużych psów bojowych i z młotkiem, którego uchwyt miał w formie odlewu z brązu. Łatwo wpadał w gniew, chociaż zwykle był radosny i żartobliwy; bywał ateistą jak wielu ludzi wybitnych swojego czasu i był patriota po swojemu, czyli zakochany w starożytnym Rzymie, w którym koncentrował wszystkie swoje uczucia" (David Silvagni, La corte e la società romana nei secoli XVII e XIX, Roma, Forzani & C. Tipografi del Senato, 1881-4, voll. 3, vol. III, s. 395)

Z 1809 pochodzi jego pierwsza seria rycin pod tytułem Zbiór pięćdziesięciu barwnych kostiumów wyrytych akwafortą. Prawdopodobnie w tym samym roku zawarł małżeństwo z Mariangeli Gatti, zawarte w rytuale republikańskim, z którego narodzili się córeczka, być może zmarła w młodym wieku i nie znamy nawet jej danych, oraz syn, Achilles. W 1816 wykonał ilustracje do Historii Rzymskiej, a w 1821 do Historii Greckiej. Między 1822 a 1823 stworzył pięćdziesiąt dwie tablice do Meo Patacca. Oprócz repertuaru obrazów poświęconych kostiumom rzymskim Pinelli stał się znany z ilustrowania licznych ksiąg, tworząc cykle inspirowane Iliadą, Odyseją, Eneidą i ogólnie mitologią grecko-rzymską: prace, które najbardziej ujawniają wpływ neoklasycyzmu.

Dnia 25 sierpnia 1834, z powodu lekceważenia nakazu paschalnego, przyjęto go w sposób pogardliwy z zakazu chodzenia.

Zmarł biedny 1 kwietnia 1835 roku, pozostawiając niedokończoną ilustrowanie Maji Rzymskiej Giovanniego Camillo Peresio.