Matteo Ciffo - Frammenti - Venere

- Rzeźba współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Fragmenti-Venere
- Rok 2026. Wydanie nr 3/8 - Podpisane i autentykowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: fuzja na zimno proszków marmuru i kamienia
- Warunki doskonałe



Kolekcja FRAMMENTI

Porównanie z rzeźbą klasyczną stanowi jeden z kluczowych elementów tej kolekcji. Te formy, historycznie kojarzone z ideą doskonałości, wieczności i pamięci zbiorowej, są przyjmowane jako punkt wyjścia i poddawane procesowi fragmentacji i redefinicji.
Forma nie jest już postrzegana jako stabilna jedność, lecz jako condition przejściowy. Zostaje przerwana, rozbita i ponownie złożona, ukazując swoją niestabilną naturę. Objętość się otwiera, dzieli na bloki i fragmenty, generując nową strukturę, w której czas nie jest już ukryty, lecz staje się widocznym elementem.
Ta napięcie eliminuje ideę doskonałości jako stanu absolutnego. To, co wydaje się wieczne, ujawnia swoją kruchość. Forma klasyczna przetrwa, lecz przemieniona: nie jest już symbolem nieśmiertelności, lecz obecnością przepasaną przez czas, wystawioną na zmiany i zwróconą ku nowemu wymiarowi.


MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą przechowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami takimi jak proszki marmuru i kamień, naturalne pigmenty, ziemie arseniczne, tlenki i metale. Nie traktuję ich jako jedynie narzędzi wyrazu, lecz jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytualny niż rzeźbiarski: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem do moich dzieł.
Chodzi o materiały, które już same w sobie niosą historię. Rozkładam je i ponownie łączę, generując formy, które nie przynależą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowego warunku. Każde dzieło wyłania się z delikatnego równoważenia między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwością, ukazując chwilę, w której materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Droga przyjmuje formę przemiany, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już istnieją, rozkładam je i rekonstytuuję, by tworzyć nowe formy i tożsamości. Każne stworzenie rodzi się z napięcia między destrukcją a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej przemiany.
Badanie konfrontuje materiały, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i kruche. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reagowania, utleniania i przemiany w czasie. Ta kondycja czyni materia elementem czynnym pracy, zaangażowanym w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywa i ludzka doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Autodiaktywny, zbudowałem swoją drogę przez eksperymenty, obserwację i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Powstałe formy odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i braki współistnieją i regenerują się.

Ta praktyka bada materia jako żyjący archiwum. Rzeźby pojawiają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głęboko współczesną i ludzką wymiarowość.