Agathe Toman - Orange Sunset - XL

To dzieło należy do „KOLEKCJI WSPÓLNEJ” artysty. Fotograficzny druk artystyczny na papierze błyszczącym z ziarnem. Zima 2025.
Podpis prawy dolny róg. Numeracja lewy dolny róg. Podpisane i ponumerowane, datowane z tyłu. Wydrukowano w Biarritz, Francja. Certyfikat autentyczności, wypełniony i podpisany przez artystę, zostanie również przekazany nabywcy. Fotografia sprzedawana bez ramy, aby wysłać ją zwiniętą.

Biografia artysty:
Urodzona w 1989 roku, o korzeniach francuskich, austriackich i czeskich, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje od malarstwa po poezję, poprzez rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach spędzonych jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, 9 lat temu Agathe poczuła konieczność skupienia się wyłącznie na twórczości artystycznej. Obecnie osiadła w Landes od trzynastu lat, Agathe jawi się jako rosnąca figura sceny sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Kotowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były licytowane trzykrotnie, co świadczy o szybkim awansie i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej znaczący wkład w różne salony, w tym Art Paris, przyniósł jej ogromny sukces, umacniając obecność w licznych prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe preferuje głębokie odcienie czerni i niebieskiego, subtelny chromatyzm w ruchu. Jej malarstwo wykorzystuje czyste pigmenty, tusze, oleje i akryle o oszałamiającej intensywności, które skłaniają do nawiązania ponownych więzi z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza to, co widoczne. Płótno wywiera moc, oddaje echo własnych doświadczeń.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie destabilizującą siłę przyciągania. Fotografie Agathe wprowadzają w zamęt abstrakcjami kalejdoskopowymi, pochłaniają nas spokojnymi odczuciami, wspomnieniem doskonałej bezwładności, która była u naszego początku.
Setki wierszy kształtuje jej uniwersum poetyckim, charakteryzującym jej twórczość. Pierwszy zbiór poetycki pt. „You will have to learn to smile again” ukazał się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest także głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w nurcie analizy transakcyjnej, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając włączenie bardzo głębokich wymiarów psychologicznych do sztuki, która nabiera nowych warstw.

Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoją twórczość na tematach kluczowych takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te obszary refleksji obecne nie tylko w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej praca była uznawana i celebrowana w wielu renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co zaznacza jej znaczący wpływ na dziedzinę sztuki współczesnej.

Agathe Toman wciąż fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje prace wgląd w złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak je postrzega i przekształca w sztukę. Doświadczania, które dzieli z wielką hojnością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie więzi między psychiką a ciałem, tka dialogy między umysłem a materią. Pytam o ich sposoby funkcjonowania w ich otoczeniu, o połączenia, które nawiązują, oraz o drgania, zarówno odczuwalne, jak i niewyrażalne, które z nich powstają.
Badam takie tematy jak tożsamość, pamięć, ludzka natura i związek między jednostką a otoczeniem. Moje prace emanują emocjonalną głębią i pewnym napięciem, zapraszając widza do introspekcyjnego rozważania, otwierając drogę do nieświadomości.

Wpisuję tę wolę w samą materialność moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, w monochromach, nasycone, tam gdzie ciemność koegzystuje z jasnością, niebieski tętni w kontakcie z czernią, lub świeci sam. Jesteśmy w braku/pobliżu światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie są każdą absolutną kreacją, wolne od naśladownictwa, pobudzające czystą emocję, wywołujące przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób mirrorami tych wewnętrznych, nieujawnionych aspektów.

Wyważony kontakt między moimi rękami a pigmentami, kredkami, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub na płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Zwiększana unikalność.
Pracuję tak, aby uchwycić ruch materii, gęstość światła, i w to wlać siebie, dla przebudzenia Ja.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewałem. Coś nieoczekiwanego. To niewyrażalne, intensywnie skompresowane, subtelnie pobudzone, co nas zniewala i zalewa. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszelkie obecności przekształcają obserwatora swoją siłą. Pojawia się bezwzględny, wyjątkowy odcisk, poetycka abstrakcja, moje dzieła są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje kreacje są „materializacjami stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, nićmi mojej duszy, zapraszając innych, by się w nich zanurzyli.
Ich wartość nie jest estetyczna, leży w wibracjach, które moje prace wywołują w obserwatorze. To dwie wrażliwości, które spotykają się, a nie dwie odrębne indywidualności. To proces żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jako byty aktywne, tworzące nowe więzi między Nami, w nas samych.

Obserwator staje się w swoim czasie twórcą, ożywiając dzieło w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do drogi ku nowej wizji Swego Ja, samego siebie, świata i innych.

Jeśli obserwator zechce teraz zostać zaproszony, nastąpią rezonanse psychiczne, które zbiegną się i zgodzą w jednej wspólnej symfonii, rozpocznie się dialog, poczuje się rytm. Pojawia się anamorfza jego duszy, nieuchwytne odbicie. To poetyczne przeżycie.
Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje prace doskonaliły ludzkie umysły, ostrzyły dusze i aby emocje znalazły w nich echo, aby słowa brzmiały.
To, co jest ważne, to co dzieło wywołuje w nas i efekt tego spotkania.

„Szkodliwe psychiczne związane jest z wszystkim, co wymyka się procesowi subiektywnej symbolizacji. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane lub oczekuje psychicznego wpisu. Człowiek cierpi nie tylko z powodu zdarzeń lub pewnych myśli, lecz ponieważ pewne procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchania, recepty i pozostają w bezruchu.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej, strona 146.

#exclusivephoto