Sergio Romero - Electric Garden

To dzieło stanowi część niedawnych badań malarskich, w których gest automatyczny, struktura przestrzenna i symboliczna powtórzeniowa stają się wspólnym językiem wizualnym. Chociaż na pierwszy rzut oka mogą wydawać się impulsywne lub spontaniczne, każdy z nich rodzi się z procesu obserwacji i oczyszczania pochodzącego z wcześniejszego dzieła o wiele bardziej architektonicznego i precyzyjnego, rozwijanego przez lata przy użyciu markerów, rysunku liniowego i ręcznej konstrukcji przestrzeni.

W tej nowej serii ta precyzja nie znika: przekształca się.

Linia przestaje zachowywać się wyłącznie jako kontur lub struktura i zaczyna także działać jako energia, rytm i fizyczne rozszerzenie na powierzchni. Gest uwalnia się, ale wciąż istnieje wewnętrzny system organizacyjny. Znaki powtarzają się, trasy przecinają się, napięcia równoważą się, a przestrzeń zostaje ograniczona przez niewidzialną architekturę, która utrzymuje całą kompozycję.

Każde dzieło funkcjonuje jak mapa mentalna w ruchu:
warstwy pamięci, impulsy, trasy i struktury emocjonalne, które współistnieją na tej samej płaszczyźnie. Pozorny chaos jest wytyczany przez świadome decyzje dotyczące gęstości, pustki, równowagi, nasycenia i kierunku wizualnego.

Powtarzanie ram, orbit, linii nerwowych i okrągłych jąder generuje własną gramatykę rozpoznawalną w całej serii. To nie kwestia przypadku ani czystego automatyzmu, lecz badanie tego, jak przekładać myśl, napięcie i wrażliwość na współczesny zapis malarski.

Farba akrylowa zastępuje tutaj część sztywności rysunku technicznego swoją bardziej cielesną i fizyczną obecnością. Dzieło nie jest już tylko budowane: dzieje się również. Ślad zachowuje pamięć ruchu, czasu i bezpośredniego gestu, utrzymując zawsze ten sam znak wizualny, który określa całość tego dochodzenia.

Te prace oscylują między:

rysunek i malarstwo,
kontrolą i ekspansją,
architekturą i automatizmem,
pisaniem i abstrakcją.

Rezultatem jest seria, która sugeruje własny język wizualny, w którym intensywność gestu współistnieje z rygorystyczną wewnętrzną strukturą, a każda kompozycja działa jako bezpośrednie przedłużenie systemu mentalnego, emocjonalnego i przestrzennego w nieustannej transformacji.